Dowódcy

Płk Bruno Ortner (1889-1971)

   Urodził się w dniu 7 października 1889 roku w miejscowości Admont in der Steiermark. Z pochodzenia Austriak. W szeregi austriackiej armii wstąpił w 1908 roku, służąc w 16 Pułku Strzelców. W 1909 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w armii austro-węgierskiej, w szeregach swojego pułku. W 1914 roku został awansowany na stopień por., a w 1917 roku na stopień kpt. 

   Po zakończeniu wojny nadal służył w armii austriackiej. W 1921 roku został awansowany na stopień mjr. W latach 1926-1928 uczęszczał do Akademii Wojennej. W 1934 roku rozpoczął służbę w sztabie 1 Dywizji. W 1936 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1938 roku, po „anschlussie” Austrii, został przyjęty w szeregi Wehrmachtu. Służył w 50 Pułku Piechoty. W lutym 1939 roku został awansowany na stopień płk. W sierpniu 1939 roku powierzono mu funkcję oficera operacyjnego (Ia) w 239 Dywizji Piechoty.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję walcząc w Polsce. Jednakże podczas kampanii wrześniowej został dowódcą 272 Pułku Piechoty. Jako dowódca tego pułku brał udział w kampanii francuskiej w 1940 roku. W kwietniu 1941 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Jako dowódca 272 Pułku Piechoty brał udział w uderzeniu na ZSRR w 1941 roku. Wkrótce został przeniesiony do rezerwy OKH. Znalazł się na terenie Norwegii, gdzie powierzono mu dowodzenie 69 Dywizji Piechoty. Dywizja ta na jesień 1942 roku uderzyła w kierunku na Leningrad. W dniu 1 października 1942 roku został awansowany na stopień gen. leut. W zimie z 1943 na 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Jednocześnie odznaczono go Krzyżem Żelaznym. Został mianowany dowódcą 91 Dywizji Piechoty, która stacjonowała we Francji, na terenie Normandii. Przez pewien czas był komendantem poligonu wojskowego w Baumholder. W maju 1944 roku został dowódcą Dywizji Grenadierów Rzeszy „Hoch- und Deutschmeister”. W czerwcu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W lipcu 1944 roku został mianowany dowódcą stacjonującej w Kurlandii 281 Dywizji Zabezpieczenia. Następnie tymczasowo przejął dowództwo walczącej w Kurlandii 290 Dywizji Piechoty. We wrześniu 1944 roku ponownie objął dowodzenie 281 Dywizji Zabezpieczenia, która w styczniu 1945 roku została przekształcona w 281 Dywizję Piechoty. W dniu 20 stycznia 1945 roku został odznaczony Niemieckim Krzyżem w Złocie (niem. Deutsches Kreuz in Gold). W lutym 1945 roku jego dywizja wchodziła w skład dowodzonej przez Reichsf-hrera SS Heinricha Himmlera Grupy Armii „Wisła”. Dowodził tą dywizją prawie do końca wojny. Pod koniec kwietnia 1945 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W ostatnich dniach wojny ponownie dowodził walczącą w Prusach Wschodnich 290 Dywizją Piechoty. W 1945 roku dostał się do alianckiej niewoli, z której został zwolniony w 1946 roku.

    Zmarł najprawdopodobniej w 1971 roku w miejscowości Wildin in der Steiermark.