Dowódcy

Obersturmbannführer SS Matthias Kleinheisterkamp (1893-1945)

     Urodził się w dniu 22 czerwca 1893 roku w Elberfeld. Był synem sekretarza kolejowego Matthiasa Kleinheisterkampa i Anny R-pper. W 1914 roku wstąpił w szeregi niemieckiej armii. Służył w 1 Westfalskim Batalionie Saperów nr 7. Później służył w 1 Lothringische Infanterie-Regiment Nr. Lotaryńskim Pułku Piechoty nr 130 i w 219 Rezerwowym Pułku Piechoty. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na froncie zachodnim i wschodnim. Podczas działań wojennych został ciężko ranny.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, jednocześnie wstępując do Freikorpsu. W 1933 roku został członkiem SS (nr legitymacji 132 399). Dopiero w 1937 roku został członkiem NSDAP (nr legitymacji 4 158 838). W połowie 1938 roku miał jakieś problemy, przez które Sąd Najwyższy SS nakazał jego urlopowanie (do sierpnia 1938 roku). Po powrocie do służby przydzielono go do Pułku SS „Deutschland”. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku stał na czele „Grupy Kleinheisterkamp” (niem. „Kleinheisterkamp Gefechtsgruppe”), której zadaniem było osłanianie ewakuacji niemieckiego personelu urzędniczego i dyplomatycznego z Warszawy.

    Na stanowisku dowódcy III zmotoryzowanego batalionu piechoty z 2 Pułku SS „Germania” zastąpił poległego w dniu 15 września 1939 roku Obersturmbannf-hrerq SS Willy Köppena. W maju 1940 roku został awansowany na stopień Standartenf-hrera SS. Podczas II wojny światowej dosłużył sie stopnia Obergruppenf-hrera SS. Dowodził 3 Dywizją Pancerną SS „Totenkopf”, 6 Dywizją Górską SS „Nord”, 2 Dywizją Pancerną SS „Das Reich”, III Korpusem Pancernym SS, XII Korpusem SS i XI Korpusem SS. Na początku 1945 roku jako dowódca XI Korpusu SS walczył na Śląsku, a później na przedpolach Berlina. Był odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes) i Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz).

   W dniu 29 kwietnia 1945 roku w pobliżu miejscowości Halbe popełnił samobójstwo.