Dowódcy

Gen. leut. Georg Brandt (1876-1945)

    Urodził się w dniu 24 sierpnia 1876 roku w Woltersdorfie. Wstąpił w szeregi niemieckiej armii w 1894 roku. Rozpoczął służbę w 3 Śląskim Pułku Dragonów Nr 15. W 1900 roku był jednym z niemieckich żołnierzy, którzy w ramach korpusu ekspedycyjnego tłumili tzw. „powstanie bokserów” w Chinach. W 1904 roku powrócił do służby w 3 Śląskim Pułku Dragonów Nr 15. Ukończył pruską Akademię Wojenną. W sierpniu 1906 roku został awansowany na stopień por. W marcu 1911 roku został awansowany na stopień rotmistrza. Powierzono mu wtedy dowodzenie szwadronu w 11 Pomorskim Pułku Dragonów „von Wedel”. Uczestnik I wojny światowej, podczas której najpierw walczył jako dowódca szwadronu kawalerii, a potem został przeniesiony do sztabu 9 Dywizji Piechoty. W marcu 1916 roku został awansowany na stopień mjr.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w sztabie 2 Pruskim Pułku Rejtarów. W 1921 roku został przeniesiony do pracy w pruskim Ministerstwie Reichswehry. W październiku 1921 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1925 roku objął tymczasowe dowodzenie 3 Pruskiego Pułku Rejtarów, jednocześnie uzyskując awans na płk. Oficjalnym dowódcą tego pułku został w 1928 roku. W latach 1929-1931 pełnił funkcję Generalnego Inspektora Kawalerii. W lutym 1929 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Powierzono mu jednocześnie dowodzenie 1 Dywizji Kawalerii Reichswehry stacjonującej we Frankfurcie nad Odrą. W lutym 1930 roku został awansowany na stopień gen. leut. W styczniu 1931 roku został przeniesiony do rezerwy. Powrócił do służby w 1939 roku, będąc w stopniu gen. leut. Powierzono mu dowodzenie G-AK 3.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku zadaniem jego żołnierzy było szybkie zajęcie miast w polskiej części Górnego Śląska, a także Zagłębia Dąbrowskiego. Było to niezmiernie ważne z powodu górnośląskiego przemysłu, który miał zostać przejęty przez Niemców w stanie nienaruszonym i od razu rozpocząć pracę na rzecz III Rzeszy. Nakazywał swoim żołnierzom, aby traktowali ludność mieszkającą w polskiej części Górnego Śląska z odpowiednim szacunkiem tłumacząc, że są to dawne ziemie niemieckie.

   Pod koniec 1939 roku dowodził Wyższym Dowództwem 33 (niem. Höheres Kommando z.b.V. XXXIII), które powstało na bazie G-AK 3. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku jego Wyższe Dowództwo 33 stacjonowało w mieście M-lhausen. Od sierpnia 1940 roku do kwietnia 1942 roku pełnił funkcję komendanta wojskowego środkowej Norwegii. W grudniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. kawalerii. Od kwietnia do sierpnia 1942 roku znajdował się w rezerwie OKH. W sierpniu 1942 roku został ponownie przeniesiony do rezerwy. Pod koniec wojny znalazł się w Berlinie szturmowanym przez sowieckie wojska.

   W dniu 21 kwietnia 1945 roku w Berlinie popełnił samobójstwo.