Dowódcy

Gen. piechoty Werner Kienitz (1885-1959)

    Urodził się w dniu 3 czerwca 1885 roku w Kallies koło Hamburga. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1904 roku. Służył w 8. Brandenburskim Pułku Piechoty „General Feldmarschall Prinz Friedrich Karl von Preussen" Nr. 64. W 1905 roku został awansowany na stopień ppor. Na krótko przed wybuchem I wojny światowej został awansowany na stopień por., a podczas jej trwania na stopień kpt.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry. Służył jako dowódca kompanii w 5 Pułku Piechoty Reichswehry, a później jako dowódca kompanii w 9 Pruskim Pułku Piechoty. W 1922 roku został przeniesiony do berlińskiego sztabu III Dowództwa Artylerii, a później do VI Dowództwa Piechoty w Hanowerze. W 1925 roku został awansowany na stopień mjr. W 1926 roku rozpoczął służbę w sztabie 4 Dywizji Reichswehry. W 1929 roku został dowódca batalionu w 18 Pułku Piechoty, jednocześnie uzyskując awans na stopień ppłk. W 1932 roku został dowódcą 15 Pułku Piechoty. W marcu 1935 roku został awansowany na stopień gen. mjr, zostając dowódcą 24 Dywizji Piechoty. W 1937 roku został awansowany na stopień gen. leut., a kwietniu 1938 roku na stopień gen. piechoty. Następnie powołano go na dowódcę formowanego na terenie Austrii XVII Korpusu Armijnego.

   Stał na czele tego korpusu podczas kampanii wrześniowej w Polsce, walcząc początkowo na południowych ziemiach Polski. W lecie 1941 roku nadal dowodząc tym korpusem walczył w południowej Rosji. W sierpniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W styczniu 1942 roku odwołano go ze stanowiska i przeniesiono do rezerwy OKH. W maju 1942 roku powołano go na dowódcę Dowództwa II Korpusu Armijnego w Szczecinie. Później dowodził II Okręgiem Wojskowym. Pełnił te funkcję do stycznia 1945 roku.

   Pod koniec wojny został przeniesiony do rezerwy OKH. Nie powierzono mu już żadnego dowództwa. Dostał się do niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 31 grudnia 1959 roku w Hamburgu.