Dowódcy

Płk dr Lothar Rendulic (1887-1917)

     Urodził się w dniu 23 października 1887 roku w Wiener-Neustadt. Z pochodzenia Austriak, a właściwie Chorwat. Wstąpił w szeregi austriackiej armii w 1910 roku uzyskując stopień ppor. Służył w Pułku Piechoty „Georg I., König der Hellenen" Nr 99. Podczas I wojny światowej służył w 10 kompanii tego pułku, walcząc na froncie wschodnim. W 1914 roku został awansowany na stopień por. Już w październiku 1914 roku został ciężko ranny. Po powrocie do służby został skierowany do sztabu 31 Dywizji Piechoty. W 1916 roku został skierowany na front południowy.

     Po zakończeniu wojny pozostał w armii, ale jednocześnie studiował na Uniwersytecie w Wiedniu. Uzyskał tam tytuł dr prawa. W 1921 roku został awansowany na stopień kpt. Rozpoczął naukę w Akademii Sztabu Generalnego. W 1925 roku został awansowany na stopień mjr. Powierzono mu dowodzenie batalionem w 4 Pułku Piechoty. W 1929 roku został awansowany na stopień ppłk, a w 1932 roku na stopień płk. Pracował jako austriacki attache wojskowy w Wielkiej Brytanii i we Francji. Po „anschlussie” Austrii w 1938 roku znalazł się w szeregach niemieckiej armii. Powierzono mu wtedy stanowisko szefa sztabu XVII Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku walczył w Polsce pełniąc nadal funkcję szefa sztabu XVII Korpusu Armijnego. Podczas walk w Polsce zginął jego syn. W grudniu 1939 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W czerwcu 1940 roku objął dowództwo 14 Dywizji Piechoty. W październiku 1940 roku objął tymczasowe dowództwo 52 Dywizji Piechoty. W grudniu 1941 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od początku Bral udział w walkach na terenie ZSRR, biorąc pod koniec 1941 roku udział w nieudanych próbach zdobycia Moskwy. Został za to odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W listopadzie 1942 roku objął tymczasowe dowództwo XXXV Korpusu Armijnego. W grudniu 1942 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Jego korpus w lecie 1943 roku brał udział w operacji „Cytadela”. W sierpniu 1943 roku został mianowany dowódcą walczącej na Bałkanach 2 Armii Pancernej. Jednocześnie został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W kwietniu 1944 roku został awansowany na stopień gen. płk. W czerwcu 1944 roku powierzono mu dowodzenie 20 Armii Górskiej, która cofała się z ZSRR poprzez Finlandię i Norwegię. W styczniu 1945 roku został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). Jednocześnie został dowódcą walczącej Prusach Wschodnich Grupy Armii „Północ”, która w marcu 1945 roku została przemianowana na Grupę Armii „Kurlandia”. W kwietniu 1945 roku powierzono mu dowództwo Grupy Armii „Południe”, a następnie Grupy Armii „Ostmark”.

   Pod koniec wojny dostał się do amerykańskiej niewoli, uciekając przed Sowietami. W tzw. VII procesie norymberskim został skazany na 20 lat więzienia, później na 10 lat więzienia, ale wyszedł wolność w 1951 roku. Zarzucono mu zbrodnie wojenne popełnione na terenie Jugosławii i Laponii.

   Zmarł w dniu 18 stycznia 1971 roku w Efferding w Austrii.