Dowódcy

Ppłk Henning von Thadden (1898-1945)

   Urodzony w dniu 24 września 1898 roku w Brzegu Opolskim (niem. Brieg). Z pochodzenia Ślązak. Pochodził z rodziny arystokratycznej. W szeregi niemieckiej wstąpił w 1915 roku. Służył w 2 Zachodniopruskim Pułku Grenadierów „König Wilhelm I" Nr 7. W grudniu 1915 roku został awansowany na stopień ppor. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach swojej jednostki. Pod koniec wojny służył w 3 Hanzeatyckim Pułku Piechoty „L-beck” Nr 162. Pod sam koniec wojny został ranny.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry. Nadal służył w 2 Zachodniopruskim Pułku Grenadierów „König Wilhelm I" Nr 7, a następnie w 57 Pułku Piechoty Reichswehry, w 12 Pułku Piechoty Reichswehry i w 8 Pruskim Pułku Piechoty (służył w kompanii ckm tego pułku w Legnicy). W 1925 roku został awansowany na stopień por. W 1930 roku rozpoczął służbę w sztabie 4 Dywizji Reichswehry. W 1934 roku znalazł się we Wrocławiu i rozpoczął pracę w sztabie VIII Okręgu Wojskowego. W październiku 1935 roku został dowódcą kompanii w 6 Pułku Piechoty. W marcu 1936 roku został awansowany na stopień mjr. Później pracował jeszcze w sztabie 7 Dywizji Piechoty i wreszcie w sztabie XVII Korpusu Armijnego. W kwietniu 1939 roku został awansowany na stopień ppłk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku służył jako oficer operacyjny (Ia) w sztabie XVII Korpusu Armijnego. Później pełnił tę samą funkcje podczas kampanii francuskiej 1940 roku. Pod koniec 1940 roku został szefem sztabu tego korpusu. W kwietniu 1941 roku został awansowany na stopień płk. Jako szef sztabu XVII Korpusu Armijnego brał udział w uderzeniu na ZSRR. W marcu 1943 roku został przeniesiony do rezerwy OKH, jednakże zaraz został powołany na szefa sztabu stacjonującej na zachodzie Europy 7 Armii. W kwietniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr.  W czerwcu 1943 roku został ponownie przeniesiony do rezerwy OKH. Wkrótce powołano go na dowódcę sztabu I Korpusu Armijnego w Królewcu. W lipcu 1944 roku został awansowany na stopień gen. leut. W styczniu 1945 roku ponownie przeniesiono go do rezerwy OKH, ale już w lutym 1945 roku objął tymczasowe dowodzenie 1 Dywizji Piechoty. W kwietniu 1945 roku podczas walk w Prusach Wschodnich został ciężko ranny. Wywieziono go do szpitala wojskowego w Danii, gdzie zastał go koniec wojny.

   Zmarł w szpitalu wojskowym w Vordingborg w Danii w dniu 18 maja 1945 roku. Powodem jego śmierci były odniesione rany.