Dowódcy

Gen. mjr Eugen Ott (1890-1966)

   Urodził się w dniu 20 maja 1890 roku w Sinzig. Był synem burmistrza. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1907 roku. Służył w 5 Lotaryńskim Pułku Piechoty Nr 144. W 1908 roku został awansowany na stopień ppor. Brał udział w I wojnie światowej walcząc w swoim pułku piechoty. W 1915 roku został awansowany na stopień por., a w 1917 roku na stopień kpt. W 1917 roku został ciężko ranny. Pod koniec wojny służył w  9 Lotaryńskim Pułku Piechoty Nr 173.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, będąc jednocześnie członkiem Freikorps „Th-mmel”. Służył w 40 Pułku Piechoty Reichswehry, a następnie w 17 Pułku Piechoty. W 1929 roku został awansowany na stopień mjr. Następnie służył jako dowódca batalionu w 7 Pruskim Pułku Piechoty. Znalazł się wtedy we Wrocławiu. W październiku 1932 roku został awansowany na stopień ppłk, a w 1934 roku na stopień płk. W styczniu 1935 roku został dowódcą Pułku Piechoty „Königsberg”. W marcu 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W lecie 1939 roku powołano go na dowódcę 7 Dywizji Piechoty.

  Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 7 Dywizją Piechoty, atakując Beskid Śląski i Żywiecki. Walczył pod Węgierską Górką. Po zakończeniu walk rozpoczął pracę jako Inspektor Piechoty w Naczelnym Dowództwie. W marcu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut. W 194 roku objął dowodzenie XXX Korpusu Armijnego, ale w maju 1941 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W październiku 1941 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Pod koniec 1941 roku objął dowodzenie walczącego na froncie wschodnim XI Korpusu Armijnego, a później LII Korpusu Armijnego. W grudniu 1942 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W połowie 1943 roku został skierowany do pracy w Naczelnym Dowództwie, gdzie pracował do końca wojny.

     Zmarł w dniu 11 sierpnia 1966 roku w Hohenschaftleben.