Dowódcy

Gen. leut. Albrecht Schubert (1886-1966)

   Urodził się w dniu 23 czerwca roku w Kłodzku (niem. Glatz). Był z pochodzenia Ślązakiem. Wstąpił w szeregi niemieckiej armii w 1904 roku. Służył w 2 Magdeburskim Pułku Piechoty „Prinz Louis Ferdinand von Preussen" Nr 27. W 1905 roku został awansowany na stopień ppor. W 1907 roku rozpoczął służbę w 1 Śląskim Pułku Grenadierów „König Friedrich Wilhelm II" Nr 10. W 1912 roku został awansowany na stopień por. W 1913 roku rozpoczął służbę w dowództwie kłodzkiego okręgu wojskowego. Uczestnik I wojny światowej. W 1914 roku został awansowany na stopień kpt. Podczas wojny służył w 1 Śląskim Pułku Grenadierów „König Friedrich Wilhelm II" Nr 10, w 21 Brygadzie Zapasowej, w sztabie 4 Dywizji Landwehry, w sztabie generalnym V Korpusu Armijnego, w sztabie 11 Dywizji Piechoty i w sztabie 202 Dywizji Piechoty.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w Szczecinie w 2 Dywizji Reichswehry,w II Dowództwie Grupy i w Zgorzelcu w 8 Pruskim Pułku Piechoty. W 1926 roku został awansowany na stopień mjr. Ponownie rozpoczął służbę w Szczecinie, w sztabie 2 Dywizji Reichswehry. W 1931 roku został awansowany na stopień ppłk, a w 1933 roku na stopień płk. Od 1931 roku służył w 12 Pułku Piechoty, którego w 1936 roku został dowódcą. W kwietniu 1936 roku ostał awansowany na stopień gen. mjr, a w marcu 1938 roku na stopień gen. leut. W kwietniu 1938 roku powierzono mu dowództwo 44 Dywizji Piechoty.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził dywizją tocząc walki w Polsce. Jego dywizja wchodziła wtedy w skład XVII Korpusu Armijnego z 14 Armii. Po zakończeniu walk w październiku 1939 roku został przeniesiony do rezerwy OKH, ale wkrótce powołano go na tymczasowego dowódcę XXIII Korpusu Armijnego, z którym walczył podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W czerwcu 1941 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Na krótko przed uderzeniem na ZSRR, ciągle jako dowódca XXIII Korpusu Armijnego został przerzucony do Prus Wschodnich. We wrześniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W maju 1942 roku objął tymczasowe dowodzenie nad 9 Armią. W lipcu 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W lutym 1943 roku powierzono mu dowodzenie Zastępczym Dowództwem XI Korpusu Armijnego w Hannowerze. Wkrótce został dowódcą XI Okręgu Wojskowego. W sierpniu 1943 roku został tymczasowym dowódcą zastępczego Dowództwa XVII Korpusu Armijnego w Wiedniu i XVII Okręgu Wojskowego. W kwietniu 1945 roku został przeniesiony do rezerwy OKH.

    Zmarł w dniu 26 listopada 1966 roku w Bielefeld.