Dowódcy

Płk dr Franz Waldemar Beyer (1892-1968)

    Urodził się w dniu 27 maja 1892 roku w Budziszynie. Wstąpił w szeregi niemieckiej armii w 1911 roku. W 1914 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której został ciężko ranny. Jednocześnie dosłużył się stopnia por. Walczył na froncie wschodnim, jak i na zachodnim.

   Po wojnie pracował w policji, przechodząc kolejne stopnie awansu zawodowego. Zdobył wtedy tytuł doktora prawa. Do armii został ponownie przyjęty w 1935 roku w stopniu ppłk. Służył w 66 Pułku Piechoty i od kwietnia 1939 roku w 131 Pułku Piechoty. W kwietniu 1938 roku został awansowany na stopień płk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził swoim pułkiem. Jako dowódca tego pułku brał również udział w kampanii francuskiej w 1940 roku. Na początku 1941 roku wraz ze swoim pułkiem został przerzucony na ziemie polskie (GG). Od początku brał udział w uderzeniu na ZSRR. We wrześniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W grudniu 1941 roku objął dowodzenie 331 Dywizji Piechoty. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W styczniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. leut. i przeniesiony do rezerwy OKH. Wkrótce powierzono mu dowództwo odtworzonej w Belgii 44 Dywizji Piechoty. Dowodził nią również po jej przemianowaniu w 44 Dywizję Grenadierów „Hoch- und Deutschmeister”. W styczniu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W kwietniu 1944 roku dowodził XVII Korpusem Armijnym, krótko LVII Korpusem Pancernym i od lipca 1944 roku V Korpusem Armijnym. W lipcu 1944 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Przez krótki czas dowodził XXXXIX Korpusem Górskim. Pod koniec wojny dowodził walczącym na froncie zachodnim LXXX Korpusem Armijnym. Dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 15 października 1968 roku w Bad Wiessee.