Dowódcy

Płk Werner Göritz (1892-1958)

    Urodził się w dniu 9 marca 1892 roku w Brunszwiku. Wstąpił a szeregi niemieckiej armii w 1911 roku. W 1912 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której służył w 169 Pułku Piechoty. Po jej zakończeniu pozostał w szeregach Reichswehry. W kwietniu 1935 roku został awansowany na stopień ppłk. Od listopada 1938 roku (lub od października 1937 roku) dowodził 134 Pułkiem Piechoty

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku stojąc na czele tego pułku walczył w Polsce. Dowodził nim także podczas kampanii francuskiej 1940 roku. Później stacjonował we Francji pracując w wojskowym sztabie okupacyjnym. Od początku brał udział w uderzeniu na ZSRR, walcząc m.in. pod Leningradem, Wielkimi Łukami i Kijowem. W grudniu 1941 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od marca do kwietnia 1942 roku pełnił funkcję generała odpowiedzialnego za transport w Grupie Armii „Środek”. W lipcu 1942 roku objął dowodzenie walczącej na froncie wschodnim 291 Dywizji Piechoty. W styczniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. leut. W listopadzie 1943 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Później, w lutym 1944 roku został dowódcą utworzonej na froncie włoskim 92 Dywizji Piechoty. Jego dywizja walczyła pod Monte Cassino, biorąc udział w operacji „Diadem”. W maju 1945 roku dostał się do niewoli, z której został podobno zwolniony już w czerwcu 1945 roku.

   Zmarł w dniu 27 maja 1958 roku w Bad Tölz.