Dowódcy

Płk Erich Hofmann (1889-1961)

   Urodził się w dniu 30 września 1889 roku w Wiedniu. Z pochodzenia Austriak. W szeregi austriackiej armii wstąpił w 1909 roku. Służył w 1 Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich. W 1912 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej. Już we wrześniu 1914 roku dostał się do rosyjskiej niewoli, z której został wypuszczony w styczniu 1918 roku. Był naocznym świadkiem rewolucji bolszewickiej w Rosji. W 1915 roku został awansowany na stopień por., a w 1918 roku na stopień kpt.

   Po wojnie pozostał w szeregach armii, służąc w 1 Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich i w 1 Pułku Piechoty.  W 1921 roku i ostatecznie w 1928 roku został awansowany na stopień mjr. W 1936 roku został awansowany na stopień ppłk. W szeregach niemieckiej armii znalazł się po „anschlussie” Austrii w 1938 roku. W kwietniu 1938 roku powierzono mu stanowisko oficera operacyjnego (Ia) w sztabie XVIII Korpusu Armijnego. W lutym 1939 roku został awansowany na stopień płk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku nadal pełnił funkcję szefa sztabu tego korpusu. Pod koniec 1939 roku służył jako dowódca batalionu w 270 Pułku Piechoty. Od grudnia 1939 roku do lipca 1941 roku dowodził 352 Pułkiem Piechoty. We wrześniu 1941 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Powierzono mu dowodzenie 207 Dywizji Zabezpieczenia. Od listopada 1943 roku do kwietnia 1944 roku był wojskowym komendantem obrony Narwy i Jeziora Peipus. W kwietniu 1944 roku na krótko został przeniesiony do rezerwy OKH. W czerwcu 1944 roku powierzonemu dowodzenie 93 Dywizji Piechoty, a później 560 Dywizji Piechoty, wkrótce przemianowanej na 560 Dywizję Grenadierów Ludowych. W listopadzie 1944 roku przeniesiono go do rezerwy OKH. Do końca wojny nie powierzono mu żadnego dowódczego stanowiska. Dostał się najprawdopodobniej do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

    Zmarł w dniu 8 września 1961 roku w Zel am See.