Jednostki

2 Dywizja Pancerna

   Niemiecka jednostka pancerna powstała na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku. Miejscem jej stacjonowania był W-rzburg. Jednakże po „anschlussie” Austrii w 1938 roku została przeniesiona do Wiednia. W latach 1935-1938 jej dowódcą był słynny Heinz Guderian, jeszcze wtedy w stopniu płk.  

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku znalazła się w składzie XVIII Korpusu Armijnego z 14 Armii. Przypisuje się jej fakt popełnienia zbrodni wojennej, gdy pod miejscowościami Toporzysko i Bystra żołnierze tej dywizji zastrzelili polskiego jeńca wojennego. Jej dowódcą był wtedy gen. leut. Rudolf Veiel, a oficerem operacyjnym (Ia) mjr August-Viktor von Quast.

   We wrześniu 1939 roku w jej skład wchodziły:

 

2 Brygada Pancerna (niem. 2 Panzer-Brigade) – dowódca płk Heinrich von Prittwitz und Gaffron; brygada w składzie:

 

  • 3 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 3) – dowódca płk Wilhelm Ritter von Thoma; nr poczty polowej sztabu pułku 11867; pułk składał się z:

 

  • I Oddziału Pancernego – dowódca ppłk Eberhard Ostman von der Leye
  • II Oddziału Pancernego – dowódca ppłk inż. dypl. Herbert Baumgart (poległ w dniu 8 września 1939 roku), a po nim kpt Bonatz

 

  • 4 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 4) – dowódca ppłk Hans Voigt; nr poczty polowej sztabu pułku 07364

 

2 Brygada Strzelców (zmotoryzowana) (niem. 2 Sch-tzen-Brigade (mot.)) – dowódca gen. mjr Gustav von Vaerst; nr poczty polowej sztabu brygady 24553; brygada w składzie:

 

  • 2 Pułk Strzelców (niem. Sch-tzen-Regiment 2) – dowódca ppłk Hans-Ulrich Back
  • 2 batalion motocyklowy (niem. Kradsch-tzen-Abteilung 2) – dowódca ppłk Carl Stollbrock; nr poczty polowej sztabu batalionu 19447

 

74 Pułk Artylerii (niem. Artillerie-Regiment 74) – dowódca ppłk Karl Fabiunke; nr poczty polowej sztabu pułku 07376; w składzie pułku:

 

  • I Dywizjon – dowódca mjr. rez. Heider
  • II Dywizjon – dowódca nieznany
  • III Dywizjon – dowódca nieznany

 

-  5 zmotoryzowana kompania rozpoznawcza (niem. Aufklärungs-Abteilung 5) – dowódca mjr Horst Kitschmann; nr poczty polowej sztabu oddziału 07157

-  38 kompania łączności (niem. Nachrichten-Abteilung 38) – dowódca kpt von Beckenzell; nr poczty polowej sztabu oddziału 39938

-  38 dywizjon niszczycieli czołgów (niem. Panzerjäger-Abteilung 38) – dowódca ppłk Karl Decker; nr poczty polowej sztabu oddziału 12046

-  38 batalion pionierów (niem. Pionier-Bataillon 38); nr poczty polowej sztabu oddziału 08076

-  82 batalion zapasowy (niem. Feldersatz-Bataillon 82); nr poczty polowej sztabu oddziału 39830

-  2 oddział pancerny łączności (niem. Panzer-Aufklärungs-Abteilung 2); nr poczty polowej sztabu oddziału 19447

-  oddziały pomocnicze

 

   Dywizja w chwili uderzenia na Polskę posiadała 45 czołgów typu „PzKpfw. I” (22 sztuki w 3 Pułku Pancernym i 23 sztuki w 4 Pułku Pancernym), 115 czołgów typu „PzKpfw. II” (55 sztuk w 3 Pułku Pancernym i 60 sztuk w 4 Pułku Pancernym), 58 czołgów typu „PzKpfw. III” (29 sztuk w 3 Pułku Pancernym i 29 sztuk w 4 Pułku Pancernym), 32 czołgi typu „PzKpfw. IV” (po 16 sztuk w 3 i w 4 Pułku Pancernym) oraz 16 typu „Pz. Bef.” (po 8 sztuk w 3 i w 4 Pułku Pancernym).

    Dywizja po zakończeniu walk w Polsce została przerzucona na zachód Europy, gdzie w ramach 12 Armii brała udział w kampanii francuskiej w 1940 roku. Później została przerzucona na ziemie polskie, gdzie stacjonowała w ramach 12 Armii i 17 Armii. Następnie w marcu 1941 roku została przerzucona do Rumunii i na wiosnę 1941 roku brała udział w kampanii bałkańskiej, walcząc w ramach 12 Armii w Grecji. Następnie przerzucono ją ponownie na ziemie polskie, a krótko potem do Francji.

   We wrześniu 1941 roku w ramach 4 Grupy Pancernej została skierowana do ZSRR. Walczyła na kierunku moskiewskim. W 1942 roku toczyła boje w okolicach Rżewa (w ramach 3 Armii Pancernej i 9 Armii). W lecie 1943 roku w składzie 9 Armii brała udział w bitwie na łuku kurskim. Później wycofywała się pozostając w składzie 2 Armii. Od początku 1944 roku stacjonowała we Francji i w Belgii. Początkowo wchodziła w skład 15 Armii, później „Panzergruppe West”, a następnie 7 Armii. W grudniu 1944 roku w składzie 5 Armii brała udział w nieudanej niemieckiej kontrofensywie w Ardenach. Następnie broniła zachodnich terenów Niemiec. Skapitulowała przed wojskami amerykańskimi w maju 1945 roku.

  Była jedną z najbardziej doświadczonych niemieckich dywizji pancernych, jednostką, która wyuczyła wielu znanych niemieckich dowódców pancernych. Sporo jej oficerów tworzyło trzon późniejszej „Deutsches Afrika-Korps”