Dowódcy

Gen. leut. Rudol Veiel (1883-1956)

   Urodził się w dniu 10 grudnia 1883 roku w Stuttgarcie. Wstąpił w szeregi niemieckiej armii w 1904 roku. Służył w 1 Wirtemberskim Pułku Ułanów „König Karl“ Nr 19. W 1905 roku został awansowany na stopień ppor. Podczas I wojny światowej walczył na froncie zachodnim jako dowódca szwadronu Wirtemberskim Rezerwowym Pułku Dragonów. W grudniu 1914 roku został awansowany na stopień rotmistrza.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 18 Pułku Rajtarów, 10 Pruskim Pułku Rajtarów i w sztabie 3 Dywizji Kawalerii. W 1927 roku został awansowany na stopień mjr, w 1931 roku na stopień ppłk, a w 1933 roku na stopień płk. W 1935 roku powierzonemu dowodzenie 2 Brygady Strzelców. W 1937 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W lutym 1938 roku powierzonemu dowodzenie 2 Dywizji Pancernej.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tą dywizją walcząc w Polsce. W październiku 1939 roku został awansowany na stopień gen. leut. Następnie dowodził dywizją podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W czerwcu 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Następnie wraz ze swoją dywizją został przerzucony na ziemie polskie, a stamtąd na Bałkany, gdzie wiosną 1941 roku brała udział w kampanii bałkańskiej. Na jesień 1942 roku nadal dowodząc swoją dywizją walczył w ZSRR. W lutym 1942 roku został dowódcą XXXXVIII Zmotoryzowanego Korpusu Armijnego. W kwietniu 1942 roku został awansowany na stopień gen. wojsk pancernych. W maju 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1943 roku powierzono mu dowództwo zastępczego dowództwa V Korpusu Armijnego w Stuttgarcie. Został również dowódcą V Okręgu Wojskowego. W lipcu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Do końca wojny nie powierzono mu żadnego stanowiska dowódczego. Dostał się do niewoli amerykańskiej, z której został zwolniony w 1947 roku.

    Zmarł w dniu 19 marca 1956 roku w Stuttgarcie.