Dowódcy

Płk Wilhelm Josef Ritter von Thoma (1891-1948)

  Urodził się w dniu 1 września 1891 roku w Dachau. Był pochodzenia arystokratycznego. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1912 roku. Służył w 3 Królewskim Bawarskim Pułku Piechoty „Prinz Karl von Bayern". W 1914 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku. Pod koniec 1914 roku został ranny. Później jeszcze dwukrotnie odniósł rany. W 1917 roku został awansowany na stopień por. Pod koniec wojny dostał się do francuskiej niewoli.

  Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 19 Bawarskim Pułku Piechoty i w 7 bawarskim oddziale motocyklowym. W 1925 roku został awansowany na stopień kpt. W 1931 roku rozpoczął służbę 7 Dywizji Reichswehry. W 1934 roku został awansowany na stopień mjr. w 1935 roku rozpoczął służbę jako dowódca oddziału w 4 Pułku Pancernym. W 1936 roku został awansowany na stopień ppłk. Został przerzucony do Hiszpanii, gdzie walczył w szeregach Legionu „Condor”. W kwietniu 1938 roku został awansowany na stopień płk. W sierpniu 1939 roku objął dowodzenie 3 Pułku Pancernego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym pułkiem walcząc w Polsce. Podobnie podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. Uzyskał opinię doskonałego dowódcy wojsk pancernych. W sierpniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Pod koniec 1940 roku został wezwany do Berlina, gdzie uzyskał tytuł gen. wojsk pancernych.  Od lipca do września 1941 roku dowodził walczącą na froncie wschodnim 17 Dywizją Pancerną. Został przeniesiony do rezerwy OKH, ale już w październiku 1940 roku powierzonemu dowództwo 20 Dywizji Pancernej. W grudniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W sierpniu 1942 roku został awansowany na stopień gen. leut. We wrześniu 1942 roku został w zastępstwie chorego Erwina Rommla mianowany dowódcą „Deutsches Afrika Korps - DAK”. Na froncie afrykańskim dowodził również niemiecko-włoską Armią Pancerną (niem. Panzerarmee Afrika). W dniu 4 listopada 1942 roku dostał sie tam do brytyjskiej niewoli. Stało się to podczas tzw. drugiej bitwy pod El-Alamein, gdzie jego czołg został kilkukrotnie trafiony. On sam wyskoczył z niego i spokojnie stał wśród ciał niemieckich żołnierzy i płomieni palącego się czołgu, czekając na Brytyjczyków.

    Przebywał w obozie jenieckim dla generałów w Trent Park. Pozostawał w bardzo dobrych stosunkach z Brytyjczykami, co wielu jego kolegów miało mu za złe. Bardzo negatywnie wypowiadał się o innych niemieckich oficerach, którzy walczyli ZSRR i popełniali tam zbrodnie wojenne. Niektórzy jeńcy uważali, że wręcz kolaboruje z Brytyjczykami. W lipcu 1945 roku przeszedł amputację nogi. W obozie jenieckim zaopatrzono go w protezę. Został zwolniony z niewoli w 1947 roku. Po powrocie do Niemiec poślubił Marię-Elisabeth księżną von Kielmannsegg, jednak niedługo nacieszył się małżeństwem.

     Zmarł w dniu 30 kwietnia 1948 roku w Dachau. Jako miejsce jego śmierci podawana jest równie miejscowość Söcking (obecnie dzielnica Starnbergu).