Dowódcy

Ppłk Hans Voigt (1896-1969)

   Urodził się w dniu 21 lutego 1896 roku w Hannowerze. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1914 roku. Służył w 2 Hanowerskim Pułku Dragonów Nr 16. Uczestnik I wojny światowej. Od 1915 roku służył w 163 Pułku Piechoty. W tym samym roku został awansowany na stopień ppor.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 40 Pułku Piechoty, 1 Pruskim Pułku Piechoty i w 1 Pruskim Pułku Artylerii. W 1923 roku został awansowany na stopień por., a w 1928 roku na stopień kpt. Prawdopodobnie w 1935 roku został awansowany na stopień mjr. Powierzono mu dowodzenie II Oddziałem Pancernym w 2 Pułku Pancernym. W 1938 roku został awansowany na stopień ppłk, a na początku 1939 roku został tymczasowym dowódcą 4 Pułku Pancernego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym pułkiem walcząc w Polsce. Podobnie podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W listopadzie 1940 roku został awansowany na stopień płk. W kwietniu 1941 roku ponownie objął dowodzenie nad 4 Pułkiem Pancernym. Później rozpoczął pracę w OKH, służąc w wydziale wojsk pancernych. W marcu 1943 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od lutego 1944 roku dowodził 10 Brygadą Pancerną, ale musiał ze względu na zły stan zdrowia zrezygnować z tego stanowiska. Od września 1944 roku do stycznia 1945 roku pełnił funkcję dowódcy wojsk fortecznych na Wale Pomorskim (niem. Pommernstellung). W styczniu 1945 roku został powołany na stanowisko komendanta Obszaru Umocnionego Arnswalde. Wraz z żołnierzami 11 Dywizji Pancernej Waffen-SS „Nordland” był zmuszony przebijać się z okrążonego przez Sowietów miasta. W lutym 1945 roku został dowódcą Dywizji „Voigt”. Przez kilka pierwszych dni marca 1945 roku pełnił funkcję dowódcy wojskowego obrony miasta Stargard Szczeciński, a później dowódcy obrony miasta Police. Pod koniec wojny dowodził obroną wyspy Rugia. W kwietniu 1945 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Dostał się do alianckiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 lub 1948 roku.

   Zmarł w dniu 26 kwietnia 1969 roku w miejscowości Langen w Hessen. W dniu 10 września 1966 roku został poproszony o wygłoszenie okolicznościowego przemówienia w L-neburgu, gdy 84 Batalion Pancerny Bundeswehry przejmował oficjalnie tradycje 2 Pułku Pancernego.