Dowódcy

Ppłk Hans-Ulrich Back (1896-1976)

   Urodził się w dniu 26 sierpnia 1896 roku w Saarbr-cken. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1914 roku. Służył w 1 Hanowerskim Pułku Piechoty Nr 74. W 1915 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której służył w swoim pułku. Podczas walk został ranny.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry. Jednocześnie został członkiem ochotniczego Freikorpsu. Służył w 19 Pułku Piechoty, a w 1920 roku został awansowany na stopień por. W czerwcu 1921 roku został przeniesiony do policji w Hanowerze, gdzie w 1926 roku awansował na stopień kpt policji. W 1935 roku powrócił w szeregi niemieckiej armii. Służył w 60 Pułku Piechoty i w 4 Pułku Strzelców Kawalerii. W 1936 roku został awansowany na stopień mjr. W lutym 1938 roku został dowódcą batalionu w 2 Pułku Strzelców. W lutym 1939 roku został awansowany na stopień ppłk. Powierzono mu dowodzenie 2 Pułkiem Strzelców.

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym pułkiem walcząc w Polsce. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku ponownie dowodził batalionem w 2 Pułku Strzelców. W sierpniu 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Jednocześnie powierzono mu dowodzenie 304 Pułku Strzelców, na czele którego stał podczas kampanii bałkańskiej 1941 roku oraz w chwili uderzenia na ZSRR. W styczniu 1942 roku został awansowany na stopień płk. W lipcu 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1942 roku objął dowodzenie 11 Brygady Grenadierów Pancernych, którą dowodził do listopada 1942 roku. Przeniesiono go na stanowisko dowódcy wiedeńskiego XVII sztabu wojsk szybkich. W listopadzie 1943 roku został dowódcą 16 Dywizji Pancernej. W lutym 1944 roku został awansowany na stopień gen. mjr, nadal dowodząc 16 Dywizją Pancerną. W sierpniu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1944 roku objął dowodzenie X Dowództwa wojsk pancernych w Hamburgu, a w październiku 1944 roku został dowódcą 178 Dywizji Pancernej. W styczniu 1945 roku powierzono mu dowodzenie Dywizji Pancernej „Tatra”. Później dowodził jeszcze przez krótki okres czasu 232 Dywizją Pancerną. W dniu 28 marca 1945 roku został ciężko ranny nad rzeką Raab na Węgrzech. Znalazł się w szpitalu wojskowym, gdzie zastał go koniec wojny.

   Zmarł w dniu 14 lutego 1976 roku w Hagen.