Dowódcy

Ppłk Carl Fabiunke (1893-1980)

   Urodził się w dniu 5 czerwca 1893 roku w miejscowości Miejska Górka (niem. Goerchen) koło Rawicza. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1911 roku. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w 5 Pułku Artylerii Lekkiej, w 2 baterii określanej mianem dolnośląskiej.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 5 Pułku Artylerii we Frankfurcie nad Odrą. W 1922 roku został awansowany na stopień ppor. W latach 1921-1929 służył w 3 Pułku Artylerii. W 1924 lub 1925 roku został awansowany na stopień por., a w 1930 roku na stopień rotmistrza. W 1935 roku został awansowany na stopień mjr. W tym samym roku wyjechał do Chin, gdzie do 1936 roku pełnił funkcję inspektora artylerii. W październiku 1938 roku został awansowany na stopień ppłk. W dniu 15 marca 1939 roku został dowódcą batalionu w 74 Pułku Piechoty.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 74 Pułkiem Artylerii walcząc w Polsce. Był dowódcą tego pułku podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. Stopień płk-a uzyskał dopiero we wrześniu 1941 roku. Dowodził 74 Pułkiem Artylerii do kwietnia 1943 roku, walcząc na froncie wschodnim. Do września 1943 roku pozostawał w rezerwie OKH. W grudniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od września do grudnia 1943 roku dowodził 129 Dywizją Piechoty. Od lutego do marca 1944 roku pozostawał w rezerwie OKH. W marcu 1944 roku powierzono mu stanowisko szefa Arko 144 (niem. Artillerie-Kommandeur 144). We wrześniu 1944 roku ponownie przeniesiono go do rezerwy OKH. Do końca wojny nie powierzono mu żadnego stanowiska dowódczego. W maju 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

    Zmarł w dniu 30 grudnia 1980 roku w Wohltorf.