Dowódcy

Gen. mjr Eduard Dietl (1890-1944)

    Urodził się w dniu 21 lipca 1890 roku w Bad Aibling. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1909 roku. Służył w 5 Królewskim Bawarskim Pułku Piechoty „Grossherzog Ernst-Ludwig von Hessen". W 1911 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas których walczył w swoim pułku. Już w sierpniu 1914 roku został ranny. Zaraz po tym wydarzeniu na froncie zginął jego brat. W 1915 roku został awansowany na stopień por. W 1916 roku rozpoczął służbę w 7 Królewskiej Bawarskiej Brygadzie Piechoty. Na krótko powrócił w szeregi 5 Królewskiego Bawarskiego Pułku Piechoty „Grossherzog Ernst-Ludwig von Hessen", by ponownie służyć w 7 Królewskiej Bawarskiej Brygadzie Piechoty. Pod koniec wojny został awansowany na stopień kpt., ale wkrótce został ranny i ponownie znalazł się w szpitalu wojskowym.

    Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, jednocześnie będąc członkiem ochotniczego Freikorpsu. Służył w 41 Pułku Strzelców i w 19 Bawarskim Pułku Piechoty. Dość wcześnie poznał Adolfa Hitlera i stał się jego sympatykiem, łącznie ze wsparcie podczas puczu monachijskiego w 1923 roku. W 1930 roku został awansowany na stopień mjr., a w 1933 roku na stopień ppłk. W 1934 roku objął dowodzenie Pułku Piechoty „Amberg”. W 1935 roku został awansowany na stopień płk. Pod koniec tego roku objął dowodzenie 99 Pułku Piechoty Górskiej. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W kwietniu 1938 roku został dowódca 3 Dywizji Strzelców Górskich.

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził dywizją walcząc w Polsce. W kwietniu 1940 roku stał na czele dywizji podczas operacji inwazji na Norwegię (operacja „Weser-bung"). W maju 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Jednocześnie został awansowany na stopień gen. leut. W lipcu 1940 roku w uznaniu jego walk o Narwik został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz) oraz jednocześnie awansowany na stopień gen. wojsk górskich. Powierzono mu dowodzenie Korpusu Górskiego „Norwegia”, a w 1942 roku Armii „Lappland”. W czerwcu 1942 roku został awansowany na stopień gen. płk. I powierzono dowodzenie 20 Korpusem Wojsk Górskich. W 1943 roku został odznaczony Złotą Odznaką NSDAP. W 1944 roku podczas odwrotu wojsk niemieckich z terytorium Finlandii i Norwegii konsekwentnie realizował strategię „spalonej ziemi”, niszcząc wszystko, co cenne i wartościowe. Był uważany za oficera o silnie nazistowskich przekonaniach.

    W dniu 23 czerwca 1944 roku samolot, na pokładzie którego znajdował się gen. płk Eduard Dietl, gen. wojsk górskich Karl Eglseer i gen. piechoty Thomas-Emil von Wickede, a który leciał w stronę Obersalzbergu, rozbił się w pobliżu miejscowości Hochwechsels. Wszyscy pasażerowie zginęli. Dietl pośmiertnie został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub), natomiast 139 Brygada Piechoty Górskiej na jego część została nazwana „Generaloberst Dietl". Po wojnie jego postać była dość często i na różne sposoby uhonorowana w Niemczech.