Dowódcy

Ppłk Robert Bader (1899-1945)

    Urodził się w dniu 14 maca 1899 roku w miejscowości Landau nad rzeką Isar. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1917 roku. Służył w 2 Królewskim Bawarskim Pułku Piechoty „Kronprinz". Zdążył wziąć udział w ostatnim roku walk podczas I wojny światowej, walcząc ze swoim pułkiem na froncie zachodnim. W 1918 roku został awansowany na stopień ppor.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry służąc w 42 Pułku Strzelców, 19 Bawarskim Pułku Piechoty i w 5 Dywizji Reichswehry. W 1925 roku został awansowany na stopień por., a w 1933 roku na stopień kpt. W 1934 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry, a w 1935 roku w OKH. W 1937 roku został awansowany na stopień mjr. Od 1937 roku służył w 19 Pułku Piechoty, a od 1938 roku w 2 Dowództwie Wojsk Lądowych. W marcu 1939 roku został oficerem operacyjnym (Ia) w 3 Dywizji Strzelców Górskich. W czerwcu 1939 roku awansowano go na stopień ppłk.

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję w 3 Dywizji Strzelców Górskich podobnie, jak podczas walk w Norwegii w 1940 roku. W 1940 roku został przeniesiony do północnej Francji, gdzie rozpoczął służbę w 18 Armii. W styczniu 1941 roku został przeniesiony do sztabu 15 Armii. W listopadzie 1941 roku przeniesiono go do greckich Salonik, do sztabu 12 Armii. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień płk. Od września 1942 roku do sierpnia 1943 roku służył w sztabie walczącej na froncie wschodnim 6 Armii. Udało mu się uniknąć klęski pod Stalingradem. W sierpniu 1943 roku powierzono mu stawisko szefa sztabu XXV Korpusu Armijnego. Latem 1944 roku został mianowany szefem sztabu niemieckiego dowództwa francuskiego miasta Lorient. W grudniu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Pod koniec stycznia 1945 roku na krótko mianowano go dowódcą 18 Dywizji Piechoty, a w lutym 1945 roku został dowódcą 4 Dywizji Strzelców Górskich. Znalazł się w głównym ogniu walk na Śląsku i na Słowacji. W kwietniu 1945 roku objął dowodzenie 304 Dywizji Piechoty, a pod koniec kwietnia 97 Dywizji Strzelców Górskich. W kwietniu 1945 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W maju 194 roku jego dywizji przebijały się w stronę linii amerykańskich.

   On sam zaginął pod koniec wojny. Za datę jego przypuszczalnej śmierci przyjęto dzień 8 maja 1945 roku.