Dowódcy

Ppłk Emil Vogel (1894-1985)

    Urodził się w dniu 20 lipca 1894 roku w Zwickau. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1911 roku. Służył w 2 bawarskim batalionie saperów. W 1915 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej. W 1916 roku został zatruty brytyjskimi gazami bojowymi, przez co trafił do szpitala. Po opuszczeniu szpitala walczył na froncie rumuńskim w Grupie Armii „Mackensen”, ale później znowu trafił do swojego batalionu. Pod koniec wojny zachorował i ponownie trafił do szpitala.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 1 Pułku Piechoty, 41 Pułku Strzelców i w 21 Brygadzie Reichswehry. Zaraz po wojnie był również członkiem ochotniczego Freikorspu „Landsberg”. W 1923 roku został awansowany na stopień por. Służył w 19 Bawarskim Pułku Piechoty, 7 Dywizji Piechoty i w 9 Pruskim Pułku Piechoty. W 1928 roku został awansowany na stopień kpt, a w 1934 roku na stopień mjr. Rozpoczął pracę w sztabie 10 Dywizji Piechoty. W 1937 roku został awansowany na stopień ppłk. Mianowano go wtedy oficerem operacyjnym (Ia) VII Korpusu Armijnego.

   Pełnił tę funkcję podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku. W grudniu 1939 roku został awansowany na stopień płk. Od listopada 1939 roku do maja 1940 roku pełnił funkcję oficera operacyjnego (Ia) w dowództwie Granicznego Dystryktu „Północ”. W maju 1940 roku rozpoczął służbę jako szef sztabu dowództwa I Okręgu Wojskowego w Królewcu. W październiku 1940 roku mianowano go szefem sztabu XX Korpusu Armijnego, którym był do czerwca 1942 roku. Od czerwca do sierpnia 1942 roku przebywał w rezerwie OKH. We wrześniu 1942 roku został dowódcą walczącej na froncie wschodnim 101 Dywizji Strzelców Górskich. W październiku 1942 roku został mianowany na stopień gen. mjr. Dowodząc dywizją walczył na Kaukazie i na Ukrainie. W kwietniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od lipca do sierpnia 1944 roku przebywał w rezerwie OKH. W sierpniu 1944 roku skierowano go do XXXVI Korpusu Wojsk Górskich, który walczył na terenie Finlandii. W listopadzie 1944 roku został awansowany na stopień gen. piechoty (wkrótce tytuł zamieniono na gen. wojsk górskich). Jednocześnie został dowódcą XXXVI Korpusu Wojsk Górskich. Dowodził nią do chwili kapitulacji Niemiec w maju 1945 roku. W dniu 12 września 1945 roku dostał się do niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 1 października 1985 roku w M-lheim.