Dowódcy

Gen. piechoty Johannes Blaskowitz (1883-1948)

    Urodził się w dniu 10 lipca 1883 roku w miejscowości Peterswalde w Prusach Wschodnich. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1901 roku. Służył w 1 Poznańskim Pułku Piechoty Nr 18. W 1902 roku został awansowany na stopień ppor. W latach 1909-1911 pobierał nauki w Akademii Wojennej w Berlinie. W 1910 roku został awansowany na stopień por. Rozpoczął służbę w 9 Badeńskim Pułku Piechoty Nr 170, później w 3 Badeńskim Pułku Piechoty „Markgraf Ludwig Wilhelm" Nr 111. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach 3 Badeńskiego Pułku Piechoty. Został podczas wojny awansowany na stopień por.

  Po zakończeniu działań wojennych pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w sztabie 5 Dywizji Reichswehry oraz w V Dowództwie Piechoty w Stuttgarcie. W 1922 roku został awansowany na stopień mjr. Od 1924 roku dowodził batalionem w 13 Wirtemberskim Pułku Piechoty. W 1926 roku został awansowany na stopień ppłk i jednocześnie powierzono mu stanowisko szefa sztabu 5 Dywizji Reichswehry. W 1929 roku został awansowany na stopień płk. Powierzono mu stanowisko dowódcy 14 Badeńskiego Pułku Piechoty. W 1932 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1933 roku rozpoczął pracę w berlińskim Ministerstwie Reichswehry. W 1933 roku został awansowany na stopień gen. leut. W 1935 roku został mianowany dowódca II Okręgu Wojskowego w Szczecinie. W 1936 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. W listopadzie 1938 roku został dowódcą 3 Dowództwa Wojskowego w Dreźnie. Podległe mu jednostki brały udział w „anschlussie” Austrii w 1938 roku, w zajęciu czeskich Sudetów oraz w aneksji Czech w 1939 roku. W sierpniu 1939 roku powierzono mu stanowisko dowódcy 8 Armii.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził armią walcząc w Polsce. We wrześniu 1939 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Obserwując działania jednostek Einsatzgruppen SS protestował u Hitlera, wytykając ich zbrodnicze działania. To samo działo się podczas kampanii francuskiej w 1940 roku, gdy dowodził 1 Armią. Blaskowitz stanowczo potępiał zbrodnię, która towarzyszyła niemieckim oddziałom. Przez to związał się z grupą opozycjonistów, która była przeciwna działaniom Hitlera (nigdy nie związał się ze spiskowcami, który chcieli usunąć f-hrera). To także stało się powodem jego odsunięcia od stanowisk dowódczych. Przebywał we Francji, gdzie zlecano mu zadania walki z francuskim ruchem oporu. W 1944 roku powierzono mu dowództwo Grupy Armii „G”, która stacjonowała w Alzacji. W październiku 1944 roku został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W styczniu 1945 roku powierzono mu dowództwo Grupy Armii „H” w Holandii. Jednocześnie został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). W 1945 roku dostał się do niewoli, z której został zwolniony w 1948 roku. W tym samym roku był sądzony w Norymberdze w procesie OKW.

    W oczekiwaniu na wyrok w dniu 5 lutego 1948 roku popełnił samobójstwo.