Dowódcy

Gen. płk Walter von Reichenau (1884-1942)

   Urodził się w dniu 8 października 1884 roku w Karlsruhe. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1903 roku. Służył w 1 Gwardyjskim Pułku Artylerii Polowej. W 1904 roku został awansowany na stopień ppor., a w 1912 roku na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku. W 1914 roku został awansowany na stopień kpt. W 1915 roku rozpoczął służbę w 47 Dywizji Rezerwowej.

   Po zakończeniu wojny pozostał w Reichswehrze. Służył w 3 Dywizji Reichswehry. W 1924 roku został awansowany na stopień mjr. W 1927 roku został dowódcą 5 Oddziału Łączności. W 1929 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1930 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry. W 1931 roku został szefem sztabu 1 Dywizji Reichswehry. W 1932 roku został awansowany na stopień płk., a w 1934 roku na stopień gen. mjr. Dość mocno wspierał dojście nazistów do władzy. W 1935 roku został awansowany na stopień gen. leut. Powierzono mu stanowisko dowódcy Dowództwa VII Korpusu Armijnego. W 1936 roku został awansowany na stopień gen. artylerii. W latach 1936-1938 przebywał w Chinach. Po powrocie w 1938 roku objął dowodzenie IV Dowództwa w Lipsku. Brał udział w zajęciu czeskich Sudetów i w aneksji Czech. Był jednym z najbardziej upolitycznionych generałów w szeregach Wehrmachtu. W 1939 powierzono mu dowództwo 10 Armii.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził armią walcząc w Polsce. We wrześniu 1939 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W październiku 1939 roku został awansowany na stopień gen. płk. Po zakończeniu działań w Polsce jego armia została przekształcona w 6 Armię, którą nadal dowodził podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W 1940 roku został awansowany na stopień gen. feldmarszałka. Dowodził 6 Armią podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. W grudniu 1941 roku powierzono mu dowództwo Grupy Armii „Południe”.

   W dniu 15 stycznia 1942 roku pod Połtawą dostał zawału serca. Transportowano go na lotnisko we Lwowie, ale w trakcie przejazdu został ciężko ranny. Zmarł w dniu 17 stycznia 1942 roku w Lipsku, gdzie samolotem przetransportowano go z frontu wschodniego. Jest uważany za zbrodniarza wojennego ze względu na udział w akcji eksterminacji ludności żydowskiej i zbrodnicze rozkazy wobec rosyjskiej ludności cywilnej. Przypisuje mu się także pomysł wcielenia do niemieckiej armii Białorusinów i Ukraińców.