Dowódcy

Gen. mjr Friedrich Paulus (1890-1957)

   Urodził się w dniu 23 września 1890 roku w Breitenau. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1910 roku. Służył w 3 Badeńskim Pułku Piechoty „Markgraf Ludwig Wilhelm” Nr 111. W 1911 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku. Pod koniec 1914 roku ciężko się rozchorował i w 1915 roku powrócił na front. Rozpoczął służbę w 2 Pułku Strzelców. W 1915 roku został awansowany na stopień por., a w 1918 roku na stopień kpt.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 113 Pułku Strzelców, 14 Badeńskim Pułku Piechotyi w sztabie 2 Dowództwa Armijnego. W 1923 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry. W 1926 roku przeniesiono go do sztabu V Dowództwa Artylerii. W 1927 roku służył jako dowódca kompanii w 13 Wirtemberskim Pułku Piechoty. W 1931 roku został awansowany na stopień mjr. W 1930 roku skierowano go do sztabu 5 Dywizji Reichswehry. W 1931 roku powrócił do pracy w Ministerstwie Reichswehry. W czerwcu 1933 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1934 powierzono mu dowództwo 3 pruskiego oddziału rowerowo-motocyklowego, który w 1935 roku został przekształcony w 3 zmotoryzowany oddział rozpoznawczy. W1935 roku został awansowany na stopień płk. W 1938 roku został szefem sztabu XVI Korpusu Armijnego. W styczniu 1939 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W maju 1939 roku został szefem sztabu 4 Dowództwa Armijnego w Lipsku, na bazie którego powstała 10 Armia.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił funkcję szefa sztabu 10 Armii walcząc w Polsce. Po jej przekształceniu w 6 Armię, dalej pełnił funkcję szefa sztabu podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. Pod koniec walk we Francji został awansowany na stopień gen. leut. W maju 1941 roku został powołany na zastępcę szefa wojsk lądowych (OKH). Był jednym z twórców planu „Barbarossa”. W styczniu 1942 roku został dowódcą 6 Armii, która wkrótce uderzyła w kierunku Stalingradu. Jego armia poniosła tam całkowitą klęskę, a on sam dostał się do sowieckiej niewoli. W dniu 30 stycznia 1943 roku został awansowany na stopień gen. feldmarszałka. Prawdopodobnie Hitler liczył na to, że przed kapitulacją Paulus odbierze sobie życie. Ten jednak tego nie zrobił.  

   Przebywając w sowieckiej niewoli został zmuszony do zaangażowanie się w działalność Po niemieckiej antynazistowskiej i prokomunistycznej organizacji „Narodowy Komitet Wolne Niemcy” (niem. Nationalkomitee Freies Deutschland – NKFD). Wielu Niemców nie mogło mu tego wybaczyć. W 1946 roku zeznawał jako świadek na procesie norymberskim. Sowieci zwolnili go z niewoli w 1953 roku. Osiedlił się we wschodniej, komunistycznej części Niemiec. Pomagał władzom NRD w tworzeniu niemieckiej komunistycznej armii.

   Zmarł w dniu 1 lutego 1957 roku w Dreźnie.