Dowódcy

Gen. piechoty Wilhelm List (1880-1971)

    Urodził się w dniu 14 maja 1880 roku w miejscowości Oberkirchberg koło Ulm. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1898 roku. W 1900 roku został awansowany na stopień ppor., a w 1908 roku na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, podczas której służył w bawarskim sztabie generalnym. W 1918 roku został awansowany na stopień mjr.

   Po zakończeniu wojny pozostał w Reichswehrze. Był także członkiem ochotniczego Freikorps „Epp”. Pracował w bawarskim ministerstwie wojny. W 1923 roku został dowódcą batalionu w 19 Bawarskim Pułku Piechoty. W 1924 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1926 roku rozpoczął prace w Ministerstwie Reichswehry. W 1927 roku został awansowany na stopień płk. W 1930 roku wykładał w Szkole Piechoty w Dreźnie. W 1930 roku został awansowany na stopień gen. mjr, a w 1932 roku na stopień gen. leut. W 1933 roku mianowano go dowódcą IV Okręgu Wojskowego i dowódca 4 Dywizji Reichswehry. W 1935 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Wkrótce powierzono mu dowodzenie IV Korpusem Armijnym. Brał udział w „anschlussie” Austrii jako dowódca 5 Dowództwa Grupy. W kwietniu 1939 roku został awansowany na stopień gen. płk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził IV Korpusem Armijnym ze składu 10 Armii. We wrześniu 1939 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Podczas kampanii francuskiej 1940 roku dowodził 12 Armią, biorącej udział w przełamaniu linii Maginota. W lipcu 1940 roku został awansowany na stopień gen. feldmarszałka. Jako dowódca 12 Armii brał udział w kampanii bałkańskiej w 1941 roku. Osobiście przyjmował kapitulację Greków i Jugosłowian. Po zakończeniu tej kampanii do października 1941 roku pozostał głównodowodzącym niemieckich sił w południowo-wschodniej Europie. W lipcu 1942 roku objął dowodzenie walczącej na froncie wschodnim Grupy Armii „A”. Jego wizja strategii walki nie zgadzała się z wizją Hitlera, dlatego we wrześniu 1942 roku został odwołany ze stanowiska. Do końca wojny pozostał w rezerwie OKH i nie powierzono mu żadnego stanowiska dowódczego.  

   Podczas procesu w Norymberdze w 1948 roku został skazany na dożywocie, ale w 1952 roku zwolniono go z więzienia. Powodem zwolnienia był zły stan zdrowia.

   Zmarł w dniu 16 sierpnia 1971 roku w Garmisch-Partenkirchen.