Dowódcy

Gen. mjr Otto Moritz Walther Model (1891-1945)

    Urodził się w dniu 24 stycznia 1891 roku w miejscowości Genthin w Saksonii. Wstąpił w szeregi niemieckiej armii w 1910 roku, uzyskując awans na ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach 52 Pułku Piechoty „von Alvensleben". Później służył w 10 Brygadzie Piechoty. W 1916 lub 1917 roku został awansowany na stopień kpt. Pod koniec wojny służył jako oficer sztabowy w 36 Rezerwowej Dywizji.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 13 Pułku Piechoty, 18 Pułku Piechoty, w sztabie VI Dowództwa Artylerii, 6 Dywizji Reichswehry i w 8 Pruskim Pułku Piechoty w Zgorzelcu. W 1929 roku został awansowany na stopień mjr i rozpoczął służbę w sztabie 3 Dywizji Reichswehry. W 1930 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry. Przebywał tam do 1934 roku. W tym samym roku został awansowany na stopień ppłk i objął dowodzenie Pułku Piechoty „Allenstein”. W 1935 roku został awansowany na stopień płk i rozpoczął pracę w OKH. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Wkrótce powołano go na szefa sztabu IV Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił te funkcję walcząc w Polsce. W styczniu lub w kwietniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut. Później pełnił funkcję szefa sztabu 16 Armii. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku dowodził 3 Dywizją Pancerną. Podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku nadal dowodził 3 Dywizją Pancerną. W lipcu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W październiku 1941 roku został awansowany na stopień gen. wojsk pancernych. W styczniu 1942 roku objął dowodzenie 9 Armii. W styczniu lub w lutym 1942 roku został awansowany na stopień gen. ppłk. Jednocześnie został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz).

    Podczas walk w ZSRR zasłużył sobie na miano zbrodniarza wojennego, biorąc czynny udział w akcji „rabunku dzieci” (niem. „Heu-Aktion”), w akcji przymusowego wcielania młodych ludzi do formacji pomocniczych i za stosowanie taktyki „spalonej ziemi”. On sam był uważany za jednego z ulubionych dowódców Hitlera, o silnie nazistowskich przekonaniach, nazywanego „strażakiem Hitlera”, gdyż f-hrer wysyłał go w miejsca, gdzie inni sobie nie radzili.

   W maju 1942 roku zachorował na zapalenie płuc, co zmusiło go do czasowego złożenia dowództwa 9 Armii. Po rekonwalescencji powrócił na stanowisko dowódcy 9 Armii, prowadząc ją w lipcu 1943 roku do bitwy na łuku kurskim. W kwietniu 1943 roku został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). Od stycznia do marca 1944 roku pełnił funkcję dowódcy Grupy Armii „Północ”, walcząc w rejonie Leningradu. W marcu 1944 roku został awansowany na stopień gen. feldmarszałka i skierowany jako dowódca do Grupy Armii „Północna Ukraina”. W czerwcu 1944 roku został dowódcą Grupy Armii „Środek”. W sierpniu 1944 roku jako 17 żołnierz Wehrmachtu został odznaczony Brylantami do Krzyża Rycerskiego z Liśćmi i Mieczami. W sierpniu 1944 roku przerzucono go na front zachodni, gdzie objął dowodzenie broniącej Francji Grupy Armii „B”. Rozważnie dowodząc zezwolił (wbrew Hitlerowi) na wyrwanie się niemieckich jednostek z kotła pod Falaise. Dowodził Grupą Armii „B” do końca wojny, broniąc zachodnich obszarów Niemiec.

  W dniu 21 kwietnia 1945 roku w miejscowości Lintfort w Zagłębiu Ruhry popełnił samobójstwo. Bez wątpienia chciał uniknąć odpowiedzialności za popełnione zbrodnie wojenne. Jego syn, Hans Georg Model, był generałem powojennej niemieckiej Bundeswehry.