Jednostki

46 Dywizja Piechoty

     Jednostka powstała w listopadzie 1938 roku w Karlsbad w XIII Okręgu Wojskowym. Była mobilizowana w sierpniu 1939 roku i przerzucona na Śląsk w rejon Opola. Wyznaczono jej kierunek uderzenia na Częstochowę i Radom. Podczas kampanii wrześniowej wchodziła w skład IV Korpusu Armijnego ze składu 10 Armii. Jej ówczesnym dowódcą był gen. mjr Paul von Hase, a oficerem operacyjnym (Ia) ppłk Ottomar Babel.

    We wrześniu 1939 roku w jej skład wchodziły:

 

42 Pułk Piechoty (niem. Infanterie-Regiment 42) – dowódca płk Heinrich Kittel; nr poczty polowej sztabu pułku 25926

72 Pułk Piechoty (niem. Infanterie-Regiment 72) – dowódca płk Friedrich Schmidt; nr poczty polowej sztabu pułku 39023

97 Pułk Piechoty (niem. Infanterie-Regiment 97) – dowódca ppłk Oscar Döpping; nr poczty polowej sztabu pułku 32491

114 Pułk Artylerii (niem. Artillerie-Regiment 114) – dowódca (najprawdopodobniej) ppłk Julius Braun; nr poczty polowej sztabu pułku nieznany; w składzie:

 

  • I Oddział – dowódca ppłk Ludwig Steyrer
  • II Oddział – dowódca mjr Hans Wagner
  • III Oddział – dowódca mjr Friedl

 

-  I dywizjon z 115 Pułku Artylerii (niem. Artillerie-Regiment 115) – dowódca nieznany; nr poczty polowej sztabu pułku 32061; w składzie:

 

  • I Oddział – dowódca mjr Tietze
  • II Oddział – dowódca mjr Walther

 

-  52 oddziałprzeciwpancerny (niem. Panzer-Abwehr-Abteilung 52)

-  46 Oddział rozpoznawczy (niem. Aufklärungs-Abteilung 46)

-  76 dywizyjny oddział łączności (niem. Infanterie-Divisions-Nachrichten-Abteilung 76)

-  88 batalion saperów (niem. Pionier-Bataillon 88)

-  46 dywizyjny oddział transportowy (niem. Infanterie-Divisions-Nachschubf-hrer 46)

 

   Po zakończeniu działań w Polsce dywizja została przerzucona na front zachodni, gdzie w ramach 4 Armii brała udział w kampanii francuskiej w 1940 roku dochodząc do Dunkierki. Do stycznia 1941 roku przebywała na terytorium Francji, stacjonując na wybrzeżu atlantyckim. W lutym 1942 roku została przerzucona do Rumunii i następnie w ramach 12 Armii brała udział w kampanii bałkańskiej w 1941 roku. W sierpniu 1941 roku została przerzucona na front wschodni, gdzie walczyła w składzie 11 Armii. W 1942 roku walczyła na Krymie i na Kaukazie. W 1943 roku walczyła w składzie 17 Armii i 1 Armii Pancernej. W 1944 roku walczyła pod Krzywym Rogiem i następnie znalazła się w Karpatach. Pod koniec 1944 roku stacjonowała na obszarze Węgier. Pod koniec wojny została dołączona do składu XXIV Korpusu Pancernego z Grupy Armii „Środek” i znalazła się na terytorium Czech, gdzie ostatecznie skapitulowała.