Dowódcy

Gen. mjr Paul von Hase (1885-1944)

   Urodził się w dniu 24 lipca 1885 roku w Hanowerze. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1905 roku. Służył w 1 Gwardyjskim Pułku Grenadierów Cesarza Aleksandra. W 1917 roku został awansowany na stopień ppor., a w 1914 roku na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w 5 Gwardyjskim Pułku Grenadierów. W 1915 roku został ranny. W tym samym roku został awansowany na stopień kpt. Pod koniec wojny służył w 1 Dywizji Landwehry.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w sztabie 4 Dywizji, 30 Pułku Piechoty, 9 Pruskim Pułku Piechoty i w 3 Dywizji Reichswehry. W 1928 roku został awansowany na stopień mjr. Nadal służył w sztabie berlińskiej 3 Dywizji Reichswehry. W 1933 roku został awansowany na stopień ppłk. Dowodził batalionem w 5 Pułku Piechoty. W 1935 roku został awansowany na stopień płk. Objął dowodzenie 50 Pułku Piechoty. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Wkrótce powierzono mu dowództwo 46 Dywizji Piechoty. Prawdopodobnie od tego momentu posiadał osobiste kontakty z niemiecką antyhitlerowską opozycją związaną z szefem Abwehry, Wilhelmem Canarisem.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził dywizją walcząc w Polsce. Podczas kampani francuskiej w 1940 roku nadal był dowódcą tej dywizji. Następnie został dowódcą 56 Dywizji Piechoty. W latach 1940-1944 był dowódcą wojskowym Berlina. W kwietniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut. W grudniu 1943 roku został odznaczony Niemieckim Krzyżem w Złocie (niem. Deutsche Kreuz in Gold). W lipcu 1944 roku podczas operacji „Walkiria” jako wojskowy komendant Berlina nakazał aresztowanie Josepha Goebbelsa. Gdy pucz Stauffenberga się załamał, on sam został aresztowany, osądzony i powieszony.

   Zginął na szubienicy w berlińskim więzieniu Plötzensee w dniu 8 sierpnia 1944 roku.