Dowódcy

Ppłk Ottomar Babel (1898-1944)

   Urodził się w dniu 9 września 1898 roku w miejscowości Różana (niem. Rosenbach) koło Ząbkowic Śląskich (niem. Frankenstein) na Dolnym Śląsku. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1917 roku. Służył w 157 Pułku Piechoty. W 1917 roku został awansowany na stopień ppor. Pod koniec wojny walczył w szeregach 22 Pułku Piechoty i 157 Pułku Piechoty. W 1917 roku został awansowany na stopień por.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 157 Pułku Piechoty, 4 Pułku Piechoty Specjalnego Przeznaczenia, 64 Pułku Piechoty, 16 Pułku Piechoty, 8 Brygadzie Reichswehry, 11 Pułku Piechoty i w 7 Pułku Piechoty. W latach 1924-1926 służył w dowództwie w Opolu. Później ponownie znalazł się w 7 Pułku Piechoty, następnie w 2 Dywizji, 7 Dywizji i w 5 Pułku Artylerii. W 1933 roku został awansowany na stopień kpt. Po awansie był dowódcą kompanii w 11 Pułku Piechoty, Pułku Piechoty „Königsberg” i w sztabie IV Korpusu Armijnego. W 1936 roku został awansowany na stopień mjr., a w czerwcu 1939 roku na stopień ppłk. Jednocześnie powierzono mu stanowisko oficera operacyjnego (Ia) w 46 Dywizji Piechoty.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję walcząc w Polsce. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku nadal piastował to samo stanowisko w dywizji. Następnie został przeniesiony do rezerwy OKH, ale właściwie od czerwca do września 1940 roku pracował w niemieckim dowództwie wojskowym w Paryżu. Następnie został oficerem operacyjnym (Ia) w 62 Dywizji Piechoty. Od marca do maja 1942 roku pozostawał w rezerwie OKH. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień płk. Od maja 1942 roku do lipca 1944 roku pełnił funkcję dowódcy 666 Pułku Piechoty. Od lipca do sierpnia 1944 roku pozostawał w rezerwie OKH. W sierpniu i we wrześniu 1944 roku objął tymczasowe dowodzenie walczącej na froncie wschodnim 15 Dywizji Piechoty.

   Zaginął podczas akcji na froncie wschodnim w dniu 5 września 1944 roku. W grudniu 1945 roku uznano go za oficjalnie zmarłego.