Dowódcy

Ppłk Julius Braun (1895-1962)

    Urodził się w dniu 15 marca 1895 roku w Erlangen. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1913 roku. Służył w 6 Bawarskim Pułku Artylerii Polowej. W 1914 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w swoim pułku i w 10 Bawarskiej Baterii Górskiej. W 1918 roku został awansowany na stopień por.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, będąc jednoczesnie członkiem ochotniczego Freikorps „Epp”.  Służył w 7 Bawarskim Pułku Artylerii Polowej, 6 Bawarskim Pułku Artylerii Polowej i w 21 Pułku Arylerii. W 1926 roku został awansowany na stopień kpt. Od 1920 do 1930 roku służył w 7 Pułku Artylerii. W latach 1930-1933 pracował w Ministerstwie Reichswehry. W 1934 roku został awansowany na stopień mjr. Podaje się, że od 1935 do sierpnia 1939 roku był dowódcą batalionu w 7 Pułku Artylerii. W 1937 roku został awansowany na stopień ppłk. 

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku miał dowodzić 115 Pułkiem Artylerii, a nie 114. Nad 114 Pułkiem artylerii miał objąć dowodzenie dopiero w lutym 1941 roku i pełnić je do września 1942 roku. W październiku 1939 roku został awansowany na stopień płk. Od września 1942 roku do kwietnia 1943 roku był dowódcą Arko 134 (niem. Artillerie-Kommandeur 134). W kwietniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od kwietnia do lipca 1943 roku pozostawał w rezerwie OKH. W sierpniu 1943 roku został dowódcą 4 Dywizji Górskiej, którą dowodził do maja 1944 roku. W kwietniu 1944 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od maja do września 1944 roku ponownie pozostawał w rezerwie OKH. Od września 1944 roku aż do końca wojny pełnił funkcję dowódcy Arko 318 (niem. Artillerie-Kommandeur 134). W 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

    Zmarł w efekcie wypadku w dniu 8 maja 1962 roku w miejscowości Ellinghofen.