Dowódcy

Płk Fritz Schlieper (1892-1977)

   Urodził się w dniu 4 sierpnia 1892 roku w miejscowości Koldromb koło Żnina w Wielkopolsce. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1911 roku. Służył w 1 Pomorskim Pułku Artylerii Lekkiej „von Hindersin“ Nr 2. W 1912 roku został awansowany na stopień ppor. Rozpoczął służbę w 2 Wschodniopruskim Pułku Artylerii Lekkiej Nr 17. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w 2 Wschodniopruskim Pułku Artylerii Lekkiej Nr 17, 1 Rezerwowym Gwardyjskim Pułku Artylerii Lekkiej, 1 Pomorskim Pułku Artylerii Lekkiej „von Hindersin“ Nr 2 i w 4 Magdeburskim Pułku Artylerii Lekkiej „Encke“. W 1916 roku został awansowany na stopień por.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze służąc w 2 Wschodniopruskim Pułku Artylerii Lekkiej Nr 17, 17 Brygadzie Reichswehry, 9 Brygdzie Reichswehry, 9 Pułku Artylerii, 2 Pruskim Pułku Artylerii, 4 Pruskim Pułku Artylerii, 2 Dywizji Reichswehry i w 7 bawarskim oddziale łączności. W 1922 roku został awansowany na stopień kpt. Następnie służył w 2 Pruskim Pułku Artylerii, 5 Dywizji Reichswehry i w 5 Pułku Artylerii. W 1931 roku został awansowany na stopień mjr. W 1932 roku rozpoczął pracę w berlińskim Ministerstwie Reichswehry. W 1934 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1935 roku został dowódcą 17 Pułku Artylerii. W 1936 roku został awansowany na stopień płk. W maju 1938 roku został dowódcą Arko 24 (niem. Artillerie-Kommandeur 24).

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził Arko 24 walcząc w Polsce. W listopadzie 1939 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Powierzono mu stanowisko kwatermistrza 18 Armii. Taką funkcję pełnił podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W listopadzie 1940 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W kwietniu 1941 roku został dowódcą 45 Dywizji Piechoty. Stał na jej czele podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. W listopadzie 1941 roku został awansowany na stopień gen. leut. W grudniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W styczniu 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W kwietniu 1942 roku został kierownikiem niemieckiej misji wojskowej w Słowacji. Był nim do sierpnia 1944 roku. Pod koniec wojny zajmował się pracą w OKH. W 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 4 czerwca 1977 roku w Heildelbergu. Jego młodszym bratem był gen. mjr Franz Schlieper, który zmarł w 1974 roku.