Dowódcy

Gen. mjr Erwin Vierow (1890-1982)

   Urodził się w dniu 15 maja 1890 roku w Berlinie. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1908 roku. Służył w 8 Brandenburskim Pułku Piechoty „General-Feldmarschall Prinz Friedrich Karl von Preussen" Nr 64. W 1910 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku. W 1915 roku został awansowany na stopień por., a w 1917 roku na stopień kpt. W 1916 roku został ranny.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze służąc w 9 Pruskim Pułku Piechoty, 6 Dywizji Reichswehry i w latach 1924-1925 w pruskim Ministerstwie Reichswehry. W 1929 roku został awansowany na stopień mjr., a w 1932 roku na stopień ppłk. Rozpoczął służbę jako dowódca batalionu w 15 Pułku Piechoty. W 1934 roku został awansowany na stopień płk. Został dowódcą Pułku Piechoty „Giessen”, w 1936 roku dowódcą 36 Pułku Piechoty i w 1936 roku 105 Pułku Piechoty. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Jednocześnie powierzono mu stanowisko szefa sztabu XI Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję do dnia 15 września. Potem, aż do sierpnia 1940 roku, był dowódcą 96 Dywizji Piechoty. W styczniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut., a w styczniu 1941 roku na stopień gen. piechoty. W sierpniu 1940 roku został dowódcą 9 Dywizji Piechoty. W listopadzie 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Dowodził LV Korpusem Armijnym i XX Korpusem Armijnym. W lipcu 1943 roku został odkomenderowany do niemieckiego dowództwa wojskowego we Francji. We wrześniu 1944 roku dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został zwolniony najprawdopodobniej w 1948 roku.

   Zmarł w dniu 1 lutego 1982 roku w Tecklenburgu.