Dowódcy

Gen. piechoty Gustav Anton von Wietersheim (1884-1974)

    Urodził się w dniu 11 lutego 1884 roku we Wrocławiu. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1902 roku. Służył w 4 Gwardyjskim Pułku Grenadierów „Königin Augusta". W 1903 roku został awansowany na stopień ppor., a przed wybuchem wojny na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku. W 1914 roku został awansowany na stopień kpt. Pod koniec wojny służył w sztabie 3 Dywizji i w sztabie XXV Rezerwowego Korpusu.

  Po zakończeniu wojny pozostał w Reichswehrze, służąc w 5 Pruskim Pułku Piechoty. W 1925 roku został awansowany na stopień mjr. W latach 1925-1929 pracował w pruskim Ministerstwie Reichswehry. Następnie służył w 17 Pułku Piechoty. W 1930 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1932 roku został szefem sztabu 3 Dywizji Kawalerii. Jednocześnie awansowano go na stopień płk. W 1933 roku został szefem sztabu 3 Dywizji Reichswehry. W 1934 roku powrócił do pracy w Ministerstwie Reichswehry. W tym samym roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1935 roku został głównym kwatermistrzem w Sztabie Generalnym Wojsk Lądowych. W 1936 roku został awansowany na stopień gen. leut. Następnie dowodził 29 Dywizją Piechoty. W lutym 1938 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Jednocześnie powierzono mu dowództwo XIV Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził korpusem walcząc w Polsce. Podobnie podczas kampanii francuskiej w 1940 roku i kampanii bałkańskiej 1941 roku. W kwietniu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Następnie jego korpus został przerzucony w rejon Katowic, skąd w czerwcu 1941 roku wyruszył do uderzenia na ZSRR. Dowodził korpusem walcząc pod Tarnopolem i Żytomierzem. Jego korpus w lipcu 1942 roku został przekształcony w XIV Korpus Pancerny, ale on nadal pozostał jego dowódcą. W 1942 roku działając w ramach 6 Armii walczył pod Stalingradem. We wrześniu 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Powodem jego odwołania ze stanowiska najprawdopodobniej był zarzut defetyzmu. Do końca wojny nie powierzono mu żadnych stanowisk dowódczych. Pod sam koniec wojny dowodził oddziałami Volksturmu na Pomorzu. Podczas procesów norymberskich zeznawał jako świadek.

  Zmarł w dniu 25 kwietnia 1974 roku w miejscowości Wallersberg koło Bonn.