Dowódcy

Ppłk Hans-Georg Hildebrandt (1896-1967)

    Urodził się w dniu 15 czerwca 1896 roku we Wschowej (niem. Fraustadt) na Śląsku. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1914 roku. Służył w 36 Pułku Fizylierów. Uczestnik I wojny światowej, podczas której służył w swoim pułku, 113 Dywizji Piechoty, w sztabie 225 Brygady Piechoty, w 837 i 995 plutonach łączności telefonicznej i w 207 batalionie telefonicznym. W 1914 roku został awansowany na stopień ppor.

  Po zakończeniu wojny pozostał w Reichswehrze, będąc jednocześnie członkiem ochotniczego Freikorpsu „H-lsen”. Służył w 203 batalionie telefonicznym, 3 batalionie sygnałowym, 15 batalionie transportu motorowego, 3 batalionie motorowo-transportowym i w 7 Pułku Górskim. W 1925 roku został awansowany na stopień por. Następnie służył w 9 Pułku Piechoty, 3 Pułku Artylerii i w 4 batalionie sygnałowym. W 1931 roku został awansowany na stopień kpt. Ponownie służył w 9 Pułku Piechoty, a potem w 1 batalionie transportowo-motorowym. W 1935 roku został awansowany na stopień mjr. Jednocześnie przeniesiono go do Królewca, gdzie przebywał w latach 1935-1936. W latach 1936-1938 był oficerem operacyjnym (Ia) 1 Dywizji Pancernej. W 1938 roku został awansowany na stopień ppłk. Jednocześnie został oficerem operacyjnym (Ia) XIV Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełniąc tą funkcję walczył w Polsce. Był na tym stanowisku do września 1940 roku, a więc jeszcze podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W październiku 1940 roku został awansowany na stopień płk. Od września 1940 roku do lipca 1942 roku był szefem sztabu XXXIX Korpusu Armijnego. Po jego przekształceniu w lipcu 1942 roku XXXIX Korpus Pancerny do września 1942 roku nadal pełnił funkcję szefa sztabu. Od września 1942 roku do stycznia 1943 roku był w rezerwie OKH. W marcu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr., jednakże zaraz po awansie ciężko się rozchorował. W marcu 1943 roku rozpoczął służbę w sztabie 21 Dywizji Pancernej, której w tym miesiącu został dowódcą. Od maja do sierpnia 1943 roku pozostawał w rezerwie OKH. W sierpniu 1943 roku rozpoczął pracę w OKH, a potem w szkole wojsk pancernych. W styczniu 1944 roku został dowódcą 715 zmotoryzowanej Dywizji Piechoty. Dowodził nią do września 1944 roku, kiedy to ciężko chory został przeniesiony do rezerwy OKH. Jednocześnie awansowano go na stopień gen. leut. Pod koniec wojny pracował w sztabie walczącej na froncie włoskim 3 Dywizji Piechoty „San Marco”. W maju 1945 roku dostał się do brytyjskiej niewoli, której został zwolniony w 1948 roku.

   Zmarł w dniu 31 stycznia 1967 roku we Frankfurcie nad Menem.