Dowódcy

Mjr Otto Heidkämper (1901-1969)

   Urodził się w dniu 13 marca 1901 roku w Lauenhagen. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w lipcu 1918 roku. Służył w 10 batalionie saperów. Nie zdążył wziąć udziału w I wojnie światowej. Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 3 Pułku Piechoty, 10 batalionie saperów, i w 6 batalionie saperów. W 1922 roku został awansowany na stopień ppor., a w 1927 roku na stopień por. Rozpoczął służbę w 6 batalionie transportowym, a następnie w 6 batalionie saperów. Później przeszedł szereg specjalistycznych szkoleń i kursów. W 1934 roku został awansowany na stopień kpt. W latach 1935-1937 pracował w Sztabie Generalnym. W 1938 roku został awansowany na stopień mjr. Następnie służył w 19 batalionie saperów, 31 batalionie saperów, w biurze fortyfikacji w Aachen. W maju 1939 roku został powołany na oficera operacyjnego (Ia) w 2 Dywizji Lekkiej.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił te funkcję walcząc w Polsce. Od października 1939 roku dopaździernika 1940 roku pełnił tą samą funkcję w 7 Dywizji Pancernej, a w okresie od listopada 1940 roku do kwietnia 1942 roku w 4 Dywizji Pancernej. W listopadzie 1940 roku został awansowany na stopień ppłk, a w czerwcu 1942 roku na stopień płk. Po krótkiej rezerwie OKH został szefem sztabu XXIV Korpusu Pancernego. W lutym 1943 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Od marca do maja 1943 roku pozostawał w rezerwie OKH. Od maja 1943 roku do września 1944 roku był szefem sztabu 3 Armii Pancernej. W listopadzie 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od września 1944 roku do stycznia 1945 roku był szefem sztabu Grupy Armii „Centrum”. W listopadzie 1944 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od stycznia do kwietnia 1945 roku pozostawał w rezerwie OKH. Pod koniec wojny dowodził 464 Dywizją Piechoty. W maju 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

    Zmarł w dniu 16 lutego 1969 roku w B-ckeburgu.