Dowódcy

Gen. kawalerii Erich Höpner (1886-1944)

    Urodził się w dniu 14 września 1886 roku we Frankfurcie nad Odrą. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1905 roku. Służył w 13 Pułku Dragonów. W 1906 roku został awansowany na stopień ppor., a przed rozpoczęciem wojny na stopień por. Uczestnik I wojny światowej. Służył jako oficer-ordynans w sztabie XVI Korpusu Armijnego. Pod koniec wojny został awansowany na stopień rotmistrza.

   Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry, służąc w 2 Pułku Rajtarów i w sztabie 1 Dywizji Kawalerii. W 1927 roku został awansowany na stopień mjr. Rozpoczął pracę w sztabie I Okręgu Wojskowego. W 1930 roku został dowódcą batalionu w prusko-brunszwickim 17 Pułku Piechoty. W 1932 roku został awansowany na stopień ppłk. Powierzono mu stanowisko 4 Pruskiego Pułku Rajtarów. W 1933 roku został szefem sztabu 1 Dywizji Reichswehry. W 1934 roku został przeniesiony do sztabu I Okręgu Wojskowego do Królewca. W 1935 roku został awansowany na stopień płk, a w 1937 roku na stopień gen. mjr. Pracował w tym czasie w 1 Dowództwie Grupy w Berlinie. Na jesień 1937 roku został dowódcą 1 Dywizji Lekkiej. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. leut. W kwietniu 1938 roku został awansowany na stopień gen. kawalerii. Na jesień 1938 roku powierzono mu dowództwo XVI Korpusu Armijnego. Prawdopodobnie już wtedy związał się z antyhitlerowską opozycją, która miała zamiar nie dopuścić do wybuchu wojny.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym korpusem walcząc w Polsce. W październiku 1939 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Dowodził korpusem podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W lipcu 1941 roku został awansowany na stopień gen. płk. Wkrótce wraz ze swoim korpusem i dotychczasowym sztabem został przekształcony w 4 Armię Pancerną. Walczył w ZSRR, ale popadł w niełaskę Hitlera, gdy zignorował jego rozkaz zakazujący niemieckim żołnierzom odwrotu spod Moskwy. Został usunięty ze stanowiska dowódcy 4 Armii Pancernej. Od tego momentu całkowicie związał się z antyhitlerowską opozycją, choć zarzuca się mu, że zdecydował się na to dopiero w momencie, gdy Hitler pozbawił go wszelkich przywilejów. Wcześniej wiernie wypełniał jego rozkazy, choć miały one wyraźnie zbrodniczy charakter. Podczas zamachu lipcowego w 1944 roku odgrywał ważną rolę. Spiskowcy mieli zamiar powierzyć mu dowództwo wojsk lądowych. Został aresztowany, osądzony i skazany na karę śmierci.

  Został powieszony w dniu 8 sierpnia 1944 roku w więzieniu Plötzensee w Berlinie. Po wojnie jego imieniem chciano ochrzcić jedną z niemieckich szkół, co wywołało falę społecznych protestów. Przypomniano sobie jego wierną służbę wobec Hitlera.