Dowódcy

Płk Ferdinand Karl Theodor Heim (1895-1977)

   Urodził się w dniu 27 lutego 1895 roku w Reutlingen. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1914 roku. Uczestnik I wojny światowej. Służył w 1 Wirtemberskim Pułku Artylerii Polowej „König Karl" Nr 13. W 1915 roku został awansowany na stopień ppor. W 1916 roku rozpoczął służbę w 27 Rezerwowym Pułku Artylerii Polowej. W 1918 roku został awansowany na stopień por.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 5 Pułku Artylerii, w sztabie 5 Dywizji Reichsehry i ponownie w 5 Pułku Artylerii. W 1928 roku został awansowany na stopień kpt. W tym samym roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Reichswehry. W 1929 roku powrócił do 5 Pułku Artylerii, w 1930 roku do Ministerstwa Reichswehry, a w 1932 roku do 5 Pułku Artylerii. W 1934 roku został awansowany na stopień mjr, a w 1937 roku na stopień ppłk. W listopadzie 1938 roku został powołany na oficera operacyjnego (Ia) w XVI Korpusie Armijnym. W sierpniu 1939 roku został awansowany na stopień płk. Jednocześnie powierzono mu funkcję szefa sztabu XVI Korpusu Armijnego.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję walcząc w Polsce. W lutym 1940 roku został skierowany do pracy w OKH. We wrześniu 1940 roku został szefem sztabu 6 Armii. Brał udział w przygotowaniach do inwazji na Wielką Brytanię. Był szefem sztabu 6 Armii podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Następnie znalazł się w rezerwie OKH. W lipcu 1942 roku został dowódcą 14 Dywizji Pancernej. W sierpniu 1942 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W listopadzie 1942 roku został awansowany na stopień gen. leut. Objął dowództwo XXXXVIII Korpusu Pancernego. Pod koniec 1942 roku popadł w niełaskę Hitlera, gdy jego korpus nie wykonał zadania przebicia się do Stalingradu. Został pozbawiony dowodzenia i przeniesiony do rezerwy OKH. Na osobisty rozkaz Hitlera został uwięziony, a następnie w 1943 roku wykluczony z szeregów armii. Został ponownie powołany w sierpniu 1944 roku. Powierzono mu stanowisko dowódcy obrony Bolonii. We wrześniu 1944 roku dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został zwolniony w 1948 roku.

   Zmarł w dniu 14 listopada 1977 roku w Ulm nad Donau.