Jednostki

1 Dywizja Pancerna

    Jednostka powstała na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku w Weimarze. Stworzono ją na bazie 3 Dywizji Kawalerii Reichswehry. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku wchodziła w skład 10 Armii. Jej zadaniem było natarcie w kierunku na Kłobuck i mostów na rzece Warcie.

   Podczas kampanii wrześniowej jej dowódcą był gen. leut. Rudolf Schmidt, a oficerem operacyjnym (Ia) mjr Walther Wenck.

    We wrześniu 1939 roku w skład dywizji wchodziły:

 

1 Brygada Pancerna (niem. Panzer-Brigade 1) – dowódca (do sierpnia 1939 roku) gen. leut. Ferdinand Schaal; brygada w składzie:

 

  • 1 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 1) – dowódca ppłk Johannes Nedtwig; nr poczty polowej sztabu pułku 24074; pułk w składzie:

 

  • I Oddział – dowódca ppłk Koppenburg
  • II Oddział – dowódca ppłk Dittmann

 

  • 2 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 2) – dowódca ppłk Karl Keltsch; nr poczty polowej sztabu pułku 15552

 

1 Brygada Strzelców (niem. Sch-tzen-Brigade 1) – dowódca gen. mjr Friedrich Kirchner; nr poczty polowej sztabu brygady 19323; brygada w składzie:

 

  • 1 Pułk Strzelców (niem. Sch-tzen-Regiment 1) – dowódca płk Hans Freiherr von Boineburg-Lengsfeld; nr poczty polowej sztabu pułku 03886; pułk w składzie:

 

  • I batalion – dowódca mjr von Studtnitz
  • II batalion – dowódca ppłk Theodor Bohlmann-Combrinck
  • III batalion – dowódca nieznany

 

  • 1 batalion motocyklowy (niem. Kradsch-tzen-Bataillon 1) – dowódca mjr Wedige von der Schulenburg; nr poczty polowej sztabu batalionu 23205

 

73 Pułk Artylerii (niem. Artillerie-Regiment 73) – dowódca płk Albrecht Baier, a od 6 września 1939 roku płk Max Eichstädt; nr poczty polowej sztabu pułku 01307; pułk w składzie:

 

  • I Oddział – dowódca płk Max Eichstädt, a od 6 września 1939 roku mjr von H-nersdorff
  • II Oddział – dowódca nieznany
  • III Oddział – dowódca nieznany

 

-  4 zmotoryzowany oddział rozpoznawczy (niem. Aufklärungs-Abteilung 4 (mot.) – dowódca ppłk Hans Koelitz; nr poczty polowej sztabu oddziału 26105

-  37 oddział niszczycieli czołgów (niem. Panzerjäger-Abteilung 37) – dowódca (najprawdopodobniej) mjr Arthur Kopp; nr poczty polowej sztabu oddziału 18472

-  37 batalion saperów (niem. Pionier-Bataillon 37) – dowódca ppłk Fritz Knopff; nr poczty polowej sztabu batalionu 00883

-  37 oddział łączności (niem. Nachrichten-Abteilung 37) – dowódca mjr August Frede; nr poczty polowej sztabu oddziału 23991.

 

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dywizja posiadała 93 czołgi typu „PzKpfw I” (39 sztuk w 1 Pułku Pancernym i 54 sztuki w 2 Pułku Pancernym), 112 czołgów typu „PzKpfw II” (60 sztuk w 1 Pułku Pancernym i 62 sztuki w 2 Pułku Pancernym), 26 czołgów typu „PzKpfw III” (20 sztuk w 1 Pułku Pancernym i 6 sztuk w 2 Pułku Pancernym), 56 czołgów typu „PzKpfw IV” (po 28 sztuk w 1 i w 2 Pułku Pancernym) oraz 12 sztuk „Pz. Bef.” (po 6 sztuk w 1 i w 2 Pułku Pancernym).

    Po zakończeniu walk w Polsce dywizja w składzie XIX Korpusu Armijnego w 1940 rok brała udział w kampanii francuskiej. Później na bazie 2 Pułku Pancernego sformowano 16 Dywizję Pancerną. Dywizja brała udział w uderzeniu na ZSRR, walcząc w 1941 roku w składzie 4 Grupy Pancernej. Walczyła na froncie wschodnim do końca 1942 roku, a następnie została przerzucona do Francji, a potem do Grecji. W listopadzie 1943 roku ponownie została przerzucona na front wschodni, gdzie do września 1944 roku walczyła na Ukrainie w składzie 4 Armii Pancernej. W październiku 1944 roku została przerzucona na obszar Węgier i dołączona do składu 6 Armii. Na Węgrzech walczyła z Sowietami do kwietnia 1945 roku, kiedy to jej resztki wycofały się na obszar Austrii, gdzie zostały całkowicie rozbite.