Dowódcy

Gen. leut. Rudolf Schmidt (1886-1957)

   Urodził się w dniu 12 maja 1886 roku w Berlinie. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1906 roku. Służył w 3 Pułku Piechoty “von Wittich" Nr 83. W 1908 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej. W 1914 roku został awansowany na stopień por., a w 1915 roku na stopień kpt. Był zarówno na froncie wschodnim, jak i zachodnim. Służył w oddziałach łączności w 1 Dywizjji Landwehry, w sztabie 12 Armii, w Sztabie Głównym, w sztabie 28 Dywizji Rezerwowej i w sztabie 4 Armii.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w Ministerstwie Reichswehry i w 3 oddziałe łączności. W 1927 roku został awansowany na stopień mjr. Następnie służył w Ministerstwie Reichswehry, w sztabie 6 Dywizji i w sztabie 3 Dywizji. W 1931 roku został awansowany na stopień ppłk., a w 1933 roku na stopień płk. W 1934 roku został dowódcą 13 Pułku Piechoty. Później skierowano go do pracy w Ministerstwie Wojny Rzeszy. W 1936 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1937 roku został dowódcą 1 Dywizji Pancernej. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. leut.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził dywizją walcząc w Polsce. W lutym 1940 roku został dowódcą XXXIX Korpusu Armijnego. Dowodził nim podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W czerwcu 1940 roku został awansowany na stopień gen. wojsk pancernych. Jednocześnie został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes), a w lipcu 1940 roku Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W listopadzie 1941 roku został dowódcą 2 Armii, na czele której walczył pod Moskwą. W styczniu 1942 roku został awansowany na stopień gen. płk.

   W kwietniu 1943 roku został pozbawiony dowództwa, gdy okazało się, że jego brat został aresztowany przez Gestapo. Powodem aresztowania były listy, w których brat generała mocno krytykował Hitlera i NSDAP. Rudolfa z powodu brata uznano za niepewnego politycznie i po śledztwie przeniesiono do rezerwy OKH. Do końca wojny nie powierzono mu żadnego stanowiska dowódczego. W 1945 roku został wzięty do niewoli przez Sowietów (aresztowali go we własnym domu). Powrócił z sowieckiej niewoli w 1955 roku.

   Zmarł w dniu 7 kwietnia 1957 roku w Krefeld.