Dowódcy

Mjr Walther Wenck (1900-1982)

    Urodził się w dniu 18 września 1900 roku w Wittenberdze. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1919 roku. Jednocześnie był członkiem ochotniczego Freikorpsu. Służył w 9 Pruskim Pułku Piechoty. W 1923 roku został awansowany na stopień ppor., a w 1928 roku na stopień por. W 1932 roku rozpoczął służbę w 3 pruskim oddziale motocyklowym, który był oddziałem szkolącym przyszyłych doskonałych oficerów wojsk pancernych Wehrmachtu. W 1934 roku został awansowany na stopień kpt. W lutym 1938 roku rozpoczął służbę w sztabie XVI Korpusu Armijnego, a w listopadzie 1938 roku został szefem kompanii w 2 Pułku Pancernym. W marcu 1939 roku został awansowany na stopień mjr. W kwietniu 1939 roku powierzono mu stanowisko oficera operacyjnego (Ia) 1 Dywizji Pancernej.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku pełnił tę funkcję walcząc w Polsce. Podobnie podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W maju 1940 roku został ranny. W grudniu 1940 roku został awansowany na stopień ppłk. Nadal pełniąc funkcję oficera Ia w 1 Dywizji Pancernej na jesień 1941 roku walczył w ZSRR w rejonie Leningradu, a także pod Moskwą. W lutym 1942 roku został skierowany do szkoły wojskowej jako instruktor taktyki. W czerwcu 1942 roku został awansowany na stopień płk. We wrześniu 1942 roku został szefem sztabu LVII Korpusu Pancernego, a w listopadzie tego roku szefem sztabu 3 armii rumuńskiej. W grudniu 1942 roku został szefem sztabu Oddziału Armijnego „Hollidt”. Jednocześnie został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W marcu 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Powierzono mu funkcję szefa sztabu powtórnie odtwarzanej 6 Armii. Wkrótce został przeniesiony do rezerwy OKH. W marcu 1944 roku skierowano go do sztabu 1 Armii Pancernej, ale ponownie przeniesiono go do rezerwy OKH. Następnie powołano go szefa sztabu Grupy Armii „Południowa Ukraina”. W kwietniu 1944 roku został awansowany na stopień gen. leut. Pełnił dość ważne funkcje w OKH, a po zamachu lipcowym w 1944 roku był szefem wydziału operacyjnego OKH. Jego przyjacielem był gen. wojsk pancernych Heinz Guderian. To właśnie dzięki wsparciu Guderiana Walther został wyznaczony na głównodowodzącego operacji „Sonnenwende”, która była nieudaną niemiecką kontrofensywą zrealizowaną w lutym i w marcu 1945 roku na Pomorzu Zachodnim. W lutym 1945 roku został ciężko ranny w wypadku samochodowym. W kwietniu 1945 roku objął dowództwo 12 Armii, która sformowana z resztek innych oddziałów miała być ostatnią nadzieją Berlina i całej III Rzeszy. Wenck nie widząc sensu dalszej walki dążył do tego, aby jak najwięcej jego żołnierzy uciekło przed Sowietami do strefy amerykańskiej. Sam dostał się do amerykańskiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku. Po wojnie pracował w Niemczech w sektorze prywatnym.

   Zmarł w dniu 1 maja 1982 roku w Bad Rothenfelde.