Dowódcy

Gen. leut. Ferdinand Karl Erwin Schaal (1889-1962)

   Urodził się w dniu 7 lutego 1889 roku we Freiburgu. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1908 roku. Służył w 3 Badeńskim Pułku Dragonów „Prinz Karl“ Nr 22. W 1909 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w szeregach swojego pułku, w 115 Dywizji Rezerwowej, 40 Rezerwowym Pułku Piechoty i 463 Pułku Piechoty. W 1915 roku został awansowany na stopień por. Walczył zarówno na froncie wschodnim, jak i zachodnim. W 1917 roku został awansowany na stopień rotmostrza. Pod koniec wojny został ranny.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 29 Brygadzie Kawalerii, 18 Pułku Rajtarów, 2 Dywizji Kawalerii we Wrocławiu i w 15 Pruskim Pułku Rajtarów. W 1928 roku został awansowany na stopień mjr. W 1929 roku rozpoczął pracę w berlińskim Ministerstwie Reichswehry. W 1932 roku został awansowany na stopień ppłk., a w 1934 roku na stopień płk. W tym samym roku został dowódcą 16 Pułku Rajtarów. W 1935 roku został dowódcą 1 Brygady Pancernej. W 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr, a w kwietniu 1939 roku na stopień gen. leut.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku najprawdopodobniej nie dowodził już 1 Brygadą Pancerną, gdyż w lecie 1939 roku powołano go na dowódcę 10 Dywizji Pancernej.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 10 Dywizją Pancerną walcząc w Polsce. Później dowodził nią podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W lipcu 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Dowodził tą samą dywizją podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. W sierpniu 1941 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1941 roku powołano go na dowódcę XXXIV Wyższego Dowództwa, ale wkrótce objął dowodzenie LVI zmotoryzowanego Korpusu Armijnego. W październiku 1941 roku został awansowany na stopień gen. wojsk pancernych. Brał udział w uderzeniu na Moskwę. Jego korpus został przekształcony w LVI Korpus Pancerny, którego nadal pozostał dowódcą. W sierpniu 1943 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. We wrześniu 1943 roku został mianowany dowódcą Okręgu Wojskowego „Böhmen und Mähren”.

   Najprawdopodobniej był zamieszany w zamach lipcowy na Hitlera w 1944 roku, co stało się powodem jego uwięzienia przez SS. Do kwietnia 1945 roku był więziony w Austrii. Tam wpadł w ręce aliantów zachodnich. W 1945 roku został zwolniony.

   Zmarł w dniu 9 października 1962 roku w Baden-Baden.