Dowódcy

Gen. mjr Friedrich Kirchner (1885-1960)

   Urodził się w dniu 26 marca 1885 roku w Lipsku (Zöbigker). W szeregi niemieckiej armii wstąpił już w 1899 roku. Służył w 8 Królewskim Saksońskim Pułku Piechoty „Prinz Johann Georg" Nr 107. W 1907 roku został awansowany na stopień ppor. Od 1911 roku rozpoczął służbę w 1 Królewskim Saskim Pułku Ułanów „Kaiser Franz Josef von Österreich, König von Ungarn“ Nr 17. W 1913 roku został awansowany na stopień por. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył zarówno na froncie zachodnim, jak i wschodnim w swoim pułku. W 1915 roku został awansowany na stopień rotmistrza.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 12 Saskim Pułku Rajtarów. W 1928 roku został awansowany na stopień mjr. W 1929 roku rozpoczął służbę w sztabie 3 Dywizji Kawalerii we Wrocławiu. W październiku 1932 roku został przeniesiony do 10 Pruskiego Pułku Rajtarów. W grudniu 1932 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1933 roku objął dowodzenie 11 Pruskiego Pułku Rajtarów. W 1934 rooku został dowódcą Pułku Rajtarów „Gera”. Pod koniec tego roku został awansowany na stopień płk. W październiku 1935 roku objął dowodzenie 1 Pułku Strzelców, a w listopadzie 1938 roku dowództwo 1 Brygady Strzelców. W marcu 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził brygadą walcząc w Polsce. W listopadzie 1939 roku objał dowództwo 1 Dywizji Pancernej. W kwietniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut. Dowodził dywizją podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W maju 1940 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). Dowodził 1 Dywizją Pancerną podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. W listopadzie 1941 roku objął tymczasowe dowodzenie LVII Korpusu Armijnego. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień gen. wojsk pancernych. Został także formalnym dowódcą LVII Korpusu Armijnego, którym dowodził aż do końca wojny (jako dowódca LVII Korpusu Pancernego). W lutym 1944 roku został odznaczony Liśćmi Dębowymi do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). W styczniu 1945 roku został odznaczony Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). W 1945 roku dostał się do alianckiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 6 kwietnia 1960 roku w Fuldzie.