Dowódcy

Płk Wilhelm Georg Gustav Botho Rudolf Hans Freiherr von Boineburg-Lengsfeld (1889-1980)

    Urodził się w dniu 9 czerwca 1889 roku w Eisenach. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1910 roku. Służył w 6 Pułku Strzelców. W 1912 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w sztabe 8 Dywizji Kawalerii i w 6 Pułku Strzelców. W 1915 roku  został awansowany na stopień por.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 3 Pruskim Pułku Rajtarów. W 1921 roku został awansowany na stopień rotmistrza. Od 1925 do 1932 roku służył w 16 Pułku Rajtarów. W 1932 roku został awansowany na stopień mjr. W 1934 roku został adiutantem w sztabie Dowództwa Kawalerii w Dreźnie. Następnie służył w 4 Brygadzie Rajtarów. W 1935 roku został awansowany na stopień ppłk. W październiku 1935 roku został dowódcą 1 Pułku Strzelców. W 1937 roku został awansowany na stopień płk.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym pułkiem walcząc w Polsce. Podobnie podczas kampanii francuskiej w 1940 roku. W maju 1940 roku przeniesiono go do sztabu 4 Dywizji Pancernej. Jednocześnie został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). We wrześniu 1940 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Objął dowodzenie 7 Brygady Strzelców, na czele której stał podczas uderzenia na ZSRR w 1941 roku. We wrześniu 1941 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. W tym samym miesiącu został awansowany na stopień gen. mjr i powierzono mu dowodzenie 23 Dywizji Pancernej. W listopadzie 1942 roku został awansowany na stopień gen. leut. W grudniu 1942 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Od kwietnia 1943 roku służył w dowództwie wojskowym we Francji. Został dowódcą stacjonującej w Paryżu 325 Dywizji Zabezpieczenia. Nie brał udziału w wydarzeniach w Paryżu, które rozegrały się tam podczas zamachu lipcowego w 1944 roku. W sierpniu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Później pełnił funkcję dowódcy umocnień zachodnich i umocnień na Renie. W grudniu 1944 roku został przeniesiony do rezerwy OKH. Pod koniec wojny pełnił funkcję dowódcy poligonu wojskowego w Bergen. W 1945 roku dostał się do alianckiej niewoli, z której został zwolniony w 1946 roku.

   Zmarł w dniu 20 listopada 1980 roku w miejscowości Burg Altenburg koło Felsberga w Hesji.