Dowódcy

Ppłk Theodor Bohlmann-Combrinck (1891-1956)

    Urodził się w dniu 18 listopada 1891 roku w miejscowości Delmenhorst w Saksonii. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1913 roku. Służył w 5 turyńskim Pułku Piechoty „Grossherzog von Sachsen" Nr 94. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył na froncie zachodnim i wschodnim. Służył w 94 Pułku Piechoty. Walczył pod Verdun, Sommą i pod Arras. Podczas działań wojennych był ranny. Pod koniec wojny służył w 20 Pułku Piechoty. Od 1915 roku walczył w stopniu ppor. rezerwy. W 1920 roku został awansowany na stopień ppor. 

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 20 Pułku Piechoty i w 6 Pułku Strzelców. Był także członkiem ochotniczego IV Bałtyckiego Batalionu „von Oven”. W 1920 roku przeniesiono go do policji. W 1921 roku został awansowany na stopień por. policji. Służył w Berlinie i w Królewcu. W 1926 roku został awansowany na stopień kpt policji, a w 1935 roku na stopień mjr policji. W 1935 roku powrócił w szeregi armii w stopniu mjr., służąc w 1 Pułku Strzelców. W marcu 1938 roku został awansowany na stopień ppłk. Od listopada 1938 roku do grudnia 1939 roku dowodził II batalionem z 1 Pułku Strzelców.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził tym batalionem walcząc w Polsce. Od grudnia 1939 roku do maja 1942 roku dowodził 111 Pułkiem Strzelców. W lutym 1941 roku został awansowany na stopień płk. Od maja 1942 roku do listopada 1943 roku pełnił funkcję dowódcy wojsk szybkich w IV Okręgu Wojskowym. W listopadzie 1943 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od tego momentu do lutego 1944 roku pozostawał w rezerwie OKH. Od lutego do kwietnia 1944 roku był dowódcą sił pancernych w IV Okręgu Wojskowym, a od kwietnia do września 1944 roku dowódcą sił pancernych w VI Okręgu Wojskowym. We wrześniu i w październiku 1944 roku był dowódcą  111 Brygady Pancernej. Powrócił na stanowisko dowódcy sił pancernych w VI Okręgu Wojskowym i był nim do marca 1945 roku. Pod koniec wojny był dowódcą pancernego oddziału treningowego „Westfalen”. W 1945 roku dostał się do alianckiej niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 18 listopada 1956 roku w Bad Honnef.