Dowódcy

Płk Albrecht Baier (1893-1953)

    Urodził się w dniu 28 lipca 1893 roku we Frankfurcie nad Menem. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1913 roku. Służył w 3 Pułku Artylerii Polowej. W 1914 roku został awansowany na stopień ppor. Uczestnik I wojny światowej, podczas której walczył w swoim pułku i w 64 Brygadzie Artylerii Polowej. W 1917 roku został awansowany na stopień por.

   Po wojnie pozostał w Reichswehrze, służąc w 3 Pułku Artylerii. Był także członkiem ochotniczego Freikorps „H-lsen”. Służył także w 15 Pułku Artylerii i w 3 Dywizji Reichswehry. W 1925 roku został awansowany na stopień kpt. Jednocześnie przeniesiono go do pracy w Ministerstwie Reichswehry, gdzie pracował do 1932 roku. W 1933 roku został awansowany na stopień mjr. Służył w 3 Pułku Artylerii, w sztabie 2 Dywizji i w sztabie II Korpusu Armijnego. W 1935 roku został awansowany na stopień ppłk, a w 1938 roku na stopień płk. Od października 1937 droku do końca sierpnia 1939 roku był dowódcą 73 Pułku Artylerii. Od 1 do 6 września 1939 roku pozostawał w rezerwie OKH.

   Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku nie pełnił więc funkcji dowódcy 73 Pułku Artylerii. Najprawdopdobniej zastępował go płk Max Eichstädt. Albrecht we wrześniu i w październiku 1939 roku był szefem sztabu wojskowego dowódcy Poznania. Od października 1939 roku do lutego 1940 roku był szefem sztabu XXI Korpusu Armijnego, a następnie do września 1940 roku szefem sztabu XXXIX Korpusu Armijnego. Od września 1940 roku do lutego 1942 roku ponownie pełnił funkcję szefa sztabu XXI Korpusu Armijnego. W lutym 1942 roku został awansowany na stopień gen. mjr. Od lutego do maja 1942 roku był dowódcą 102 Dywizji Piechoty. Od maja do sierpnia 1942 roku pozostawał w rezerwie OKH. Od sierpnia 1942 roku do listopada 1943 roku był dowódcą 342 Dywizji Piechoty. W styczniu 1943 roku został awansowany na stopień gen. leut. Od listopada 1943 roku do lutego 1944 roku pozostawał w rezerwie OKH. Na początku 1944 roku objął dowodzenie 230 Dywizji Piechoty, a od lutego do października 1944 roku dowodził walczącą na Bałkanach 297 Dywizją Piechoty. Po krótkiej przerwie dowodził 297 Dywizją Piechoty aż do końca wojny. W 1945 roku dostał się do niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku.

   Zmarł w dniu 17 stycznia 1953 roku w miejscowości Weinheim.