Jednostki

4 Dywizja Pancerna

   Jednostka powstała na mocy rozkazu z dnia 10 października 1938 roku w W-rzburgu. Przed wybuchem wojny weszła w skład  XVI Korpusu Armijnego z 10 Armii. Podczas kampanii wrześniowej jej dowódcą był gen. mjr Georg-Hans Reinhardt, a oficerem operacyjnym (Ia) mjr Wolf Dietrich Freiherr von Schleinitz (ranny w dniu 9 września), a po nim kpt Helmut Staedke i mjr Walter Reinhard.

    We wrześniu 1939 roku w jej skład wchodziły:

5 Brygada Pancerna (niem. 5.Panzer-Brigade) – dowódca nieznany; brygada w składzie:

  • 35 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 35) – dowódca ppłk Heinrich Eberbach; nr poczty polowej sztabu pułku 38792; adiutant pułku por. Guderian
  • 36 Pułk Pancerny (niem. Panzer-Regiment 36) – dowódca płk Hermann Breith; nr poczty polowej sztabu pułku 33483; pułk w składzie:
    • I Oddział – dowódca kpt dr G-nther (od października 1939 roku)
    • II Oddział – dowódca ppłk Schmilauer (od października 1939 roku)
    • III Oddział – dowódca nieznany

4 Brygada Strzelców (niem. 4.Sch-tzen-Brigade) – dowódca nieznany; nr poczty polowej sztabu brygady 32105; brygada w składzie:

  • 12 Pułk Strzelców (niem. Sch-tzen-Regiment 12) – dowódca płk Konrad von Czettritz und Neuhauss; nr poczy polowej sztabu pułku 39212; pułk w składzie:
    • I batalion – dowódca mjr von Hänisch
    • II batalion – dowódca ppłk Steppan (od 1 października 1939 roku)
  • 4 batalion motocyklowy (niem. Kradsch-tzen-Abteilung 4) – dowódca nienany; nr poczty polowej sztabu batalionu 03811

103 Pułk Artylerii (niem. Artillerie-Regiment 103) – dowódca (prawdopodobnie) płk Kempny; nr poczy polowej sztabu pułku 37141; pułk w składzie:

  • I Oddział – dowódca kpt Winkler;
  • II Oddział – dowódca mjr Sermersheim;
  • III Oddział – dowódca (prawdopodobnie) mjr Clemens Betzel;

-  7 batalion rozpoznawczy (niem. Aufklärungs-Abteilung 7) – dowódca mjr Marzahn

-  49 batalion przeciwpancerny (niem. Panzerabwehr-Bataillon 49) – dowódca (prawdopodobnie) mjr Wedra

-  79 batalion pionierów (niem. Pionier-Bataillon 79) – dowódca kpt Bujard

-  79 kompania łączności (niem. Nachrichten-Abteilung 79) – dowódca (prawdopodobnie) mjr Loibl

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dywizja posiadała 183 czołgi typu „PzKpfw I” (99 sztuk w 35 Pułku Pancernym i 84 sztuki w 36 Pułku Pancernym), 130 czołgów typu „PzKpfw II” (64 sztuki w 35 Pułku Pancernym i 66 sztuk w 36 Pułku Pancernym), ani jednego czołgu typu „PzKpfw III”, 12 czołgów typu „PzKpfw IV” (po 6 sztuk w 35 i w 36 Pułku Pancernym) oraz 16 typu „Pz. Bef.” (po 8 sztuk w 35 i w 36 Pułku Pancernym).

    Dywizja w dniach 1 i 2 września 1939 roku walczyła pod Mokrą z Wołyńską Brygadą Kawalerii. Później ruszyła na Tomaszów Mazowiecki i na Warszawę. Na żołnierzach tej dywizji ciąży zarzut popełnienia zbrodni wojennej, gdyż w dniu 18 września w Śladowie najprawdopodobniej zastrzelili i utopili w Wiśle około 300 ludzi.

    Po zakończeniu walk w Polsce dywizja została przerzucona na zachód Europy. W składzie 6 Armii brała udział w kampanii francuskiej w 1940 roku. Do grudnia 1940 roku stacjonowała na terenie Francji. Na bazie jej 36 Pułku Pancernego utworzono 14 Dywizję Pancerną. W 1941 roku została przeniesiona do Prus Wschodnich. W składzie 2 Grupy Pancernej brała udział w uderzeniu na ZSRR w 1941 roku. Pod koniec 1941 roku walczyła pod Moskwą. W 1943 roku walczyła w bitwie na łuku kurskim. W sierpniu 1944 roku została przerzucona na obszar Łotwy i weszła w skład Grupy Armii „Północ”. Walczyła tam do stycznia 1945 roku, Następnie przerzucono ją na Pomorze, gdzie weszła w skład Grupy Armii „Wisła”. Jej resztki w maju 1945 roku skapitulowały przed Sowietami w rejonie Gdańska.