Walki z Wehrmachtem w Tarnowskich Górach – 1 września

    W dniu 1 września trwały walki w Tarnowskich Górach, gdzie zgodnie z rozkazami przez jeden dzień bronił się Oddział Wydzielony „Tarnowskie Góry” (dowódca ppłk Henryk Gorgoń). Tam również znajdowało się kilka polskich schronów, jednakże były to pozycje wysunięte przed linie „obszaru umocnionego Górnego Śląska”. Podobnie było ze schronami bojowymi znajdującymi się na terenie Lublińca pod Kochcicami, których bronił I batalion/74pp (dow. mjr Pelc), powstańcza samoobrona i bateria 7pal. Broniły się również schrony pod Częstochową. Zarówno z Tarnowskich Gór, jak i z Lublińca, siły polskie wycofały się w dniu 1 września 1939 roku.

    Oddział Wydzielony „Tarnowskie Góry” wycofał się na odcinek „Niezdara”, gdzie doszło do niewielkich walk w dniu 2 września. Rozkazem dowódcy Armii „Kraków” gen. bryg. Antoniego Szyllinga wydanym wieczorem w dniu 2 września 1939 roku w nocy z 2 na 3 września Grupa Operacyjna „Śląsk” (dowódca gen. bryg. Jan Sadowski), a więc i także Grupa Forteczna „Śląsk” (dowódca płk Wacław Klaczyński) wycofała się na wschód, by rozpocząć swój wielki odwrót zakończony ostateczną klęską. Polskie fortyfikacje, zagrożone oskrzydleniem, zostały opuszczone przez regularne wojsko. Częstymi były przypadki pozostawienia wyposażenia, a nawet i armat, oczywiście celowo je wcześniej uszkadzając. Spotyka się również informacje, że niektóre z tych obiektów zostały obsadzone przez powstańców, jednak musiały to być przypadki bardzo nieliczne. Większość sił powstańczych wycofała się z regularną armią bądź zaraz za nią. Południowe skrzydło fortyfikacji (Grupa Forteczna „Mikołów”) brała czynny udział w walkach z niemieckimi 8 Dywizją Piechoty (dowódca gen. leut. Rudolf Koch-Erpach; VIII KA, 14 Armia) i 28 Dywizją Piechoty (dowódca gen. leut. Hans von Obstfelder; VIII KA, 14 Armia) pomimo tego, że prace fortyfikacyjne nie były zakończone, a wiele schronów było niewykończonych.

Jednostki i bitwy

Jednostki:

Bitwy: