Dowódcy

Gen. płk Gerd Karl Rudolf von Rundstedt (1875-1953)

     Urodził się w dniu 12 grudnia 1875 roku w Aschersleben. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1893 roku. Jego pierwszą jednostką był 83 Pułk Piechoty. Jednocześnie uzyskał awans na stopień ppor., a w 1909 roku na kpt, rozpoczynając tym samym pracę w Sztabie Generalnym. Już jako oficer brał udział w I wojnie światowej. Podczas niej służył w Sztabie Generalnym, pracując na froncie wschodnim w Turcji i na froncie zachodnim we Francji. 

     Po jej zakończeniu w 1919 roku został awansowany na stopień ppłk i służył w Reichswehrze jako szef sztabu w 3 Dywizji Kawalerii. W 1923 roku został awansowany na stopień płk. W 1925 roku został dowódcą 18 Pułku Piechoty. W 1927 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1928 roku został dowódcą stacjonującej we Wrocławiu 2 Dywizji Kawalerii. W 1932 roku został dowódcą 3 Dywizji Reichswehry. W tym samym roku został awansowany na stopień gen. piechoty i powierzonemu dowodzenie 1 Dowództwa Armijnego z siedzibą w Berlinie. W marcu 1938 roku został awansowany na stopień gen. płk. W 1939 roku w czasie kampanii wrześniowej dowodził Grupą Armii „Południe”, która walczyła również na Śląsku. Do dnia 26 października 1939 roku sprawował pełną władzę na terenach okupowanej Polski.

    Podczas walk we Francji w 1940 roku dowodził Grupą Armii „A”. W 1940 roku został mianowany feldmarszałkiem. Podczas niemieckiego uderzenia na ZSRR w 1941 roku dowodził Grupą Armii „Południe”. W listopadzie 1941 roku przeszedł zawał serca, ale nie opuścił swoich oddziałów. Pod koniec 1941 roku za rzekomą nieudolność został odwołany przez Hitlera z frontu wschodniego. Prawdziwym powodem jego odwołania była najprawdopodobniej jego negatywna postaw wobec niemieckich zbrodniczych działań na froncie wschodnim, głownie realizowanych przez Einsatzgruppen SS.

    W marcu 1942 roku otrzymał zadanie wyznaczenia i zbudowania linii niemieckiej obrony w Europie zachodniej. Powierzono mu również dowodzenie stacjonującej na zachodzie Europy Grupy Armii „D”. Kiedy pod jego rozkazami służył feldmarszałek Erwin Rommel doszło pomiędzy nimi do konfliktu dotyczącego rozlokowania jednostek pancernych. Ostatecznie osobiste dowództwo nad tymi jednostkami przejął Hitler. Właściwie w chwili lądowania Sprzymierzonych w Normandii w 1944 roku feldmarszałek Gerd von Rundstedt posiadał jedynie formalną władzę nad wojskiem, gdyż był ubezwłasnowolniony osobistymi rozkazami Hitlera. W czerwcu 1944 roku Hitler usunął go ze stanowiska, gdy ten zaczął namawiać OKW do zawarcia pokoju z aliantami zachodnimi.

    Przeszedł w stan spoczynku, ale po zamachu lipcowym na Hitlera przewodniczył sądowi honorowemu, który sprawdzał lojalność oficerów Wehrmachtu. Nigdy nie był nazistą, ale też nie sprzeciwiał się legalnej władzy. Spiskowcy z kręgów Stauffenberga próbowali nawiązać z nim porozumienie, ale on nie dał się wciągnąć do ich planów. Charakteryzował go brak energii typowej dla innych feldmarszałków (zawsze wstawał dopiero przed południem i nie pracował dłużej jak do godz. 20.00). Uchodził za inteligentnego dowódcę, doskonale znającego strategię i posiadającego dobrą fotograficzną pamięć. Nigdy nie podejmował samodzielnie decyzji, lecz zawsze konsultował je ze swoim sztabem. Miał zamiłowanie do palenia cygar, a także do alkoholu.

    We wrześniu 1944 roku ponownie objął dowodzenie nad siłami niemieckimi w Europie zachodniej. W grudniu 1944 roku nadzorował nieudane niemieckie kontruderzenie w Ardenach. W marcu 1945 roku został ponownie przez Hitlera zdymisjonowany. W maju 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli. Podczas przesłuchania dostał drugiego zawału serca. Po wojnie próbowano go oskarżyć o zbrodnie wojenne w Polsce i w ZSRR, ale ze względu na zły stan zdrowia nie stanął przed sądem. Został zwolniony z niewoli w 1949 roku. Zamieszkał w Hanowerze, gdzie zmarł w dniu 24 lutego 1953 roku.