Dowódcy

Gen. leut. Erich von Manstein (1887-1973)

   Urodził się w dniu 24 listopada 1887 roku w Berlinie. Jego prawdziwe nazwisko brzmiało Fritz Erich von Lewinski. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1906 roku. Został awansowany na stopień ppor. W 1912 roku został awansowany na stopień por. i służył jako adiutant w 2 Pułku Rezerwowym Gwardii. Na początku I wojny światowej służył na froncie wschodnim, gdzie został ciężko ranny. W 1915 roku został awansowany na stopień kpt. W późniejszym okresie wojny służył zarówno na froncie wschodnim, jak i na froncie zachodnim.

   Po zakończeniu wojny pozostał w szeregach Reichswehry. W 1921 roku rozpoczął służbę w sztabie 5 Pruskiego Pułku Piechoty, w 1923 roku w sztabie 2 Dywizji Reichswehry, a w latach 1925-1927 w sztabie 4 Dywizji Reichswehry. W 1927 roku został awansowany na stopień mjr. W 1929 roku pracował w Ministerstwie Reichswehry. W 1931 roku został awansowany na stopień ppłk, a w 1933 roku na stopień płk. W 1932 roku znalazł się w podróży służbowej do ZSRR, gdzie jako obserwator brał udział w sowieckich manewrach letnich w rejonie Charkowa. W 1934 roku został szefem sztabu 3 Dywizji Reichswehry. W 1936 roku awansowano go na stopień gen. mjr. W 1938 roku dowodził na Śląsku 18 Dywizją Piechoty. Jednocześnie został awansowany na stopień gen. leut.  

    Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku był szefem sztabu Grupy Armii „Południe”, która atakowała polskie jednostki broniące Śląska. Podczas uderzenia na Francję w 1940 roku zasłynął opracowanym przez siebie planem uderzenia niemieckich sił pancernych przez Ardeny, które zadecydowało o szybkim sukcesie Niemców. Służył wtedy jako szef sztabu Grupy Armii „A”. W styczniu 1940 roku powierzono mu dowodzenie XXXVIII Korpusu Armijnego. W lipcu 1940 roku został awansowany na stopień gen. piechoty. Został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes).

    W lutym 1941 roku powierzono mu dowodzenie LVI Zmotoryzowanego Korpusu Armijnego, rozlokowanego w Prusach Wschodnich. Od początku brał udział w uderzeniu na ZSRR. W połowie 1941 roku objął tymczasowe dowodzenie na uderzającą w kierunku Krymu 11 Armią. Pod koniec 1941 roku był przekonany, że Sowieci zostali już pokonani. W marcu 1942 roku został awansowany na stopień gen. płk, a w czerwcu 1942 roku za zdobycie Półwyspu Krymskiego na stopień feldmarszałka. W październiku 1942 roku na froncie wschodnim zginął jego syn. On sam w listopadzie 942 roku został mianowany dowódcą Grupy Armii „Don”. Bezskutecznie próbował się przebić do okrążonej pod Stalingradem niemieckiej 6 Armii. W marcu 1943 roku został odznaczony Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz), a później Mieczami do Krzyża Rycerskiego (niem. Schwerter zum Ritterkreuz mit Eichenlaub). Hitler uważał go za jednego z najlepszych swoich dowódców. W 1943 roku udało mu się jeszcze ponownie zdobyć Charków. Jednakże po przegranej bitwie pancernej na łuku kurskim jego wojska były w stałym odwrocie. W marcu 1944 roku Hitler odwołał go ze stanowiska. Do końca wojny nie powierzono mu żadnego nowego zadania bojowego.

   Po zakończeniu wojny dostał się do brytyjskiej niewoli, z której został zwolniony w 1949 roku.  Od razu odbył się jego proces sądowy, w którym za zbrodnie wojenne skazano go na 18 lat więzienia. Wyszedł na wolność już 1953 roku. Powodem zwolnienia był jego zły stan zdrowia (przeszedł operację oczu). W 1955 roku opublikował swoje wspomnienia. Cieszył się ogromnym uznaniem swoich wojennych przeciwników.  

   Zmarł w dniu 10 czerwca 1973 roku w Irschenhausen. Jego postać doceniała Bundeswehra, oddając mu podczas pogrzebu pełne honory. Doceniono w ten sposób jego rady, jakich udzielał przy tworzeniu Bundeswehry.