Dowódcy

Gen. mjr Eberhard von Mackensen (1889-1969)

     Urodził się w dniu 24 września 1889 roku w Bydgoszczy (niem. Bromberg). Jego ojcem był słynny pruski feldmarszałek August von Mackensen. W szeregi niemieckiej armii wstąpił w 1908 roku. Służył w 1 Pułku ulubionych Huzarów Nr 1. W 1910 roku został awansowany na stopień ppor. Brał udział w I wojnie światowej. W 1915 roku został awansowany na stopień por. W tym samym roku został ranny. W 1917 roku został awansowany na stopień kpt.

    Po wojnie pozostał w szeregach Reichswehry. W 1922 roku został dowódcą szwadronu w 5 Pruskim Pułku Rajtarów. W 1924 roku rozpoczął pracę w pruskim Ministerstwie Reichswehry. W 1928 roku został awansowany na stopień mjr. W latach 1929-1930 służył w sztabie 1 Dywizji Kawalerii we Frankfurcie nad Odrą. W 1932 roku został awansowany na stopień ppłk. W 1933 roku został szefem sztabu kawalerii w Sztabie Generalnym. W 1934 roku został awansowany na stopień płk, a w 1935 roku powierzono mu stanowiska szefa sztabu w hamburskim X Korpusie Armijnym. W 1937 roku powołano go na dowódcę 1 Brygady Kawalerii. W styczniu 1938 roku został awansowany na stopień gen. mjr. W 1939 roku został szefem sztabu 14 Armii.

   Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem sztabu 14 Armii wchodzącej w skład Grupy Armii „Południe”. Podczas kampanii francuskiej w 1940 roku pełnił funkcję szefa sztabu 12 Armii. W styczniu 1940 roku został awansowany na stopień gen. leut., a w sierpniu 1940 roku na stopień gen. kawalerii. W styczniu 1941 roku objął dowodzenie nad III Korpusem Armijnym. Od początku brał udział w uderzeniu na ZSRR. W lipcu 1941 roku został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego (niem. Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes). W 1942 roku jego korpus walczył nad Donem i brał udział w zdobyciu Charkowa. On sam został za to odznaczony Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego (niem. Eichenlaub zum Ritterkreuz). Następnie objął dowodzenie nad III Korpusem Pancernym, a potem nad 1 Armią Pancerną. W połowie 1943 roku został awansowany na stopień gen. płk.

   Pod koniec 1943 roku przerzucono go na obszar Włoch, gdzie objął dowodzenie 14 Armii. Z powodu różnic poglądów na prowadzoną strategię walk popadł w niełaskę Hitlera, za co w połowie 1944 roku został pozbawiony stanowiska i przeniesiony do rezerwy OKH. Do końca wojny nie powierzono mu żadnej funkcji.

   Dostał się do brytyjskiej niewoli. W 1947 roku skazano go na karę śmierci, którą później zamieniono na 21 lat więzienia. Wyszedł na wolność w 1952 roku.

   Zmarł w dniu 19 maja 1969 roku w  Alt-M-hlendorf koło Nortorf.