Jednostki

VIII Korpus Armijny

    Korpus powstał w dniu 1 października 1934 roku we Wrocławiu (niem. Breslau) na bazie wcześniejszych jednostek Reichswehry. Początkowo podlegał berlińskiemu III Okręgowi Wojskowemu (III OW). W momencie jego powstania był jeszcze jednostką zamaskowaną w szeregach rodzącego się Wehrmachtu. W 1935 roku Sztab Generalny niemieckiej armii oficjalnie zaczął używać jego nazwy. Zmiany oznaczały również podporządkowanie nowemu VIII Okręgowi Wojskowemu (VIII OW) we Wrocławiu, który najpierw w lutym 1935 roku utworzono jako wydzielone dowództwo VIII Korpusu Armijnego (VIII KA), a następnie w kwietniu 1936 roku przekształcono w VIII OW. Pierwszym dowódcą wydzielonego dowództwa VIII KA był od dnia 21 maja 1935 roku gen. leut. Paul Ludwig Ewald von Kleist. Przed wybuchem II wojny światowej jednostki podlegające VIII OW zmobilizowano w lecie 1939 roku. Korpus walczył w 1939 roku w Polsce i w 1940 roku na froncie zachodnim. Brał również udział w uderzeniu na ZSRR, koncentrując się w rejonie Białegostoku. Na przełomie 1941 i 1942 roku został ponownie skierowany do Francji, unikając w ten sposób skutków katastrofalnej rosyjskiej zimy. Następnie powrócił na front wschodni i walczył pod Charkowem, dochodząc aż do Stalingradu. W styczniu 1943 roku został całkowicie rozbity w bitwie pod Stalingradem i oficjalnie rozwiązany w dniu 5 marca 1943 roku. Jednakże już w marcu 1943 roku został odtworzony i podporządkowany 16 Armii. W dniu 20 lipca 1943 roku włączono go do Grupy Armii „Północ” jako Dowództwo VIII KA. Ponownie sformowany rozpoczął walkę na froncie wschodnim. Pod koniec 1944 roku znalazł się pod Warszawą. Na początku 1945 roku włączono go do składu 17 Armii, broniącej obszaru Górnego Śląska. Razem z pozostałymi jednostkami Grupy Armii „Środek” walczył na Śląsku, cofając się stopniowo w stronę Czech. Jego resztki skapitulowały tam w dniu 8 maja 1945 roku.

   Od dnia 4 lutego 1938 roku do dnia 25 października 1939 roku jego dowódcą był gen. piechoty Ernst Busch. Szefem sztabu VIII KA był od dnia 15 października 1935 roku do dnia 5 listopada 1939 roku gen. mjr Erich Marcks. Oficerem Ia (operacyjnym) VIII KA był od dnia 10 listopada 1938 roku do dnia 5 listopada 1939 roku ppłk Bernhard Steinmetz.

   W chwili uderzenia na Polskę w 1939 roku VIII KA był organizacyjnie podporządkowany 14 Armii (dowódca gen. płk Siegmund Wilhelm List) wchodzącej w skład Grupy Armii „Południe” (dowódca gen. płk Karl Rudolf Gerd von Rundstedt) i składał się z:

 

  • 8 Dywizji Piechoty (niem. 8. Infanterie-Division) – dowódca gen. leut. Rudolf Koch-Erpach
  • 28 Dywizji Piechoty (niem. 28. Infanterie-Division) – dowódca gen. leut. Hans von Obstfelder
  • 5 Dywizji Pancernej (niem. 5. Panzer-Division) – dowódca gen. płk Heinrich von Viettinghoff-Scheel
  • 239 Dywizji Piechoty (niem. 239. Infanterie-Division) – dowódca gen. mjr Ferdinand Neuling
  • 2 Pułku SS „Germania” (niem. 2 SS-Regiment “Germania”) – dowódca Standartenf-hrer SS Carl Maria Demelhuber
  • Dowództwa Grenzschutzu nr 3 (niem. Grenzschutz-Kommandeur 3) – dowódca gen. leut. Georg Brandt

 

Oprócz tego w jego skład wchodziły jednostki pomocnicze w postaci:

 

  • Sztab Pułku Artylerii nr 623 (niem. Artillerie-Regiments-Stab z.b.V. 623) – dowódca (najprawdopodobniej) płk Kurt Schuster-Woldan
  • Oddziały Artyleryjskie nr 607 (ciężka artyleria), 631 (ciężka artyleria), 641 (ciężka artyleria) (niem. Schwere Artillerie Abteilung 607, 631, 641)
  • batalion saperów nr 47 (niem. Pionier-Bataillon 47)
  • kolumny mostowe nr B 47 i B 616 (niem. Br-ckenkolonne B 47, B 616)
  • bataliony budowlane nr 40, 128, 129, 130, 131 (niem. Bau-Bataillon 40, 128, 129, 130, 131)
  • batalion drogowo-budowlany nr 521 (niem. Strassen-Bau-Bataillon 521)
  • oddział żandarmerii nr 408 (niem. Feldgendarmerie-Trupp 408)
  • oddział map nr 408 (niem. Korps-Kartenstelle 408)
  • oddział transportowy nr 408 (niem. Korps-Nachschubtruppen 408)
  • oddział informacyjny nr 48 (niem. Korps-Nachrichten-Abteilung 48).

 

     We wrześniu 1939 roku zadaniem VIII KA było przełamanie centrum frontu polskiej obrony na Górnym Śląsku i obejście linii stałych polskich fortyfikacji od południa, czyli na jednym ze skrzydeł. Obszaru Warownego „Śląsk”. Dlatego też kierunkiem uderzenia niemieckiej 5 Dywizji Pancernej była Pszczyna, a dwóch dywizji piechoty Mikołów. Niemcy nie planowali bezpośredniego uderzenia na fortyfikacje Obszaru Warownego „Śląsk”, gdyż doskonale zdawali sobie sprawę z jego siły i strat, jakie musieliby ponieść. Nie ulega jednakże wątpliwości, że znali dokładną lokalizację wszystkich polskich schronów, a nawet ich uzbrojenie.